Pitloos Network

Categorie: Nieuws

  • Twee NSC-Kamerleden stappen op na Achahbar-ophef

    Twee NSC-Kamerleden stappen op na Achahbar-ophef

    Na de ophef rondom opgestapte staatssecretaris van Financiën Nora Achahbar (NSC), die bijna leidde tot de val van het kabinet, stappen twee NSC-Kamerleden op. Rosanne Hertzberger en Femke Zeedijk gooien de handdoek in de ring en geven het kabinet nog een trap na. De twee NSC’ers hekelen de omgangsvormen binnen het kabinet en Hertzberger hekelt ook het optreden van de PVV.

    NSC interim-fractievoorzitter Nicolien van Vroonhoven deelde het nieuws mee dat de twee Kamerleden zouden stoppen na de fractievergadering. De rest van de fractie blijft wel binnenboord. Rosanne Hertzberger was de enige van de twee waarvan de naam wellicht een belletje deed rinkelen. Hertzberger was voor haar Kamerlidmaatschap een columnist bij NRC. Femke Zeedijk is minder bekend, maar volwaardig Kamerlid.

    De vertrekken van deze twee brengen de meerderheid voor het kabinet niet in gevaar, maar ze zijn wel tekenend. Telkens ondermijnt NSC, of delen van de partij, de coalitie en daarmee het kabinet-Schoof. Minister-president Dick Schoof is momenteel op bezoek bij de Oekraïense president Volodymyr Zelenskyy en heeft nog niet gereageerd op het vertrek van de twee coalitiekamerleden.

    Opstelling van de PVV

    De vertrekkende Kamerleden halen uit naar onder andere de PVV van Geert Wilders. Volgens Hertzberger had zij moeite met de opstelling van de PVV. Wat gek is, want het lijkt alsof de PVV de enige coalitiepartij is, wellicht met de VVD, die de eigen taak daadwerkelijk serieus neemt.

    „In juli heb ik die zorgen intern en extern geuit, met name over de aanhoudende neiging van de PVV om minderheden te beledigen, om te generaliseren, op te hitsen, extremistische Tweets te plaatsen en het debat te ontregelen. Dat mogen we niet normaal gaan vinden.” — Scheidend Kamerlid Rosanne Hertzberger (NSC).

    Hertzberger spreekt verder ook nog over een vijandig politiek klimaat, waarin zij geen verbetering gezien heeft in afgelopen maanden. Hoewel zij inzag dat, gelet op de verkiezingsuitslag, geen andere coalitie werkelijk mogelijk was, heeft zij nu geconcludeerd dat zij niet langer ‘geloofwaardig’ deze regering kan steunen.

    „Als Kamerlid en als persoon wil ik niet langer mijn steun uitspreken aan deze regering. Ik zie mij genoodzaakt mijn zetel terug te geven aan de NSC-fractie.” — Hertzberger

    Verder wenste Hertzberger NSC een beter politiek klimaat en Nederland ‘een beter landsbestuur’ toe. Interim-fractievoorzitter Van Vroonhoven wil juist doorgaan met het kabinet, omdat er nog veel doelen moeten worden bereikt.

    Reactie Wilders

    Geert Wilders (PVV) heeft zojuist gereageerd op het vertrek van de twee coalitiekamerleden. Daar heeft hij gezegd dat hij juist weer verder aan het werk wil gaan en deze saga achter zich wil laten.

    Zojuist kwam ook naar buiten dat de afgetreden staatssecretaris Folkert Idsinga terugkeert als Kamerlid namens NSC na het vertrek van Hertzberger en Zeedijk.

    Kijk hier ook de live-reactie op het vertrek van Jens van Kakerken op het Pitloos YouTube-kanaal:

     

  • Trump’s nieuwe regering, wie zijn ze?

    Trump’s nieuwe regering, wie zijn ze?

    President-elect Donald Trump (Republikein) heeft woensdagochtend een publieke ontmoeting gehad met President Joe Biden (Democraat), van wie de President-elect de voorganger én opvolger is. President Biden leek gelukkiger in deze ontmoeting dan hij in vier jaar is geweest. Maar wat weten we over de President-elect en zijn voorgenomen regering.

    De President-elect heeft al enkele keuzes voor zijn tweede regering bekendgemaakt, en ze zijn niet allemaal zonder controverse. Er is er zelfs één die naar alle waarschijnlijkheid niet zal worden goedgekeurd door de Senaat, waar de Republikeinen een meerderheid hebben van 53 over 47, nadat Decision Desk HQ de zetel uit Pennsylvania heeft verklaard voor Republikein Dave McCormick.

    In de Senaat werd ook gestreden om het leiderschap van de Republikeinse ‘fractie’. Er waren hiervoor drie kandidaten. Sen. Rick Scott (R-FL), Sen. John Cornyn (R-TX) en Sen. John Thune (R-SD). Sommige senatoren, zoals Sen. Ted Cruz (R-TX) en ook bekende personen zoals Elon Musk hadden de voorkeur voor Rick Scott uitgesproken. Maar Scott werd in de eerste ronde al uitgeschakeld. Daarna was de strijd tussen Cornyn en Thune. Die laatste was de protegé van Sen. Mitch McConnell (R-KY), de scheidende minderheidsleider. Thune werd door de meerderheid van de Republikeinse senatoren gekozen de Senaat te leiden in de nieuwe termijn. Thune volgt daarmee na 18 jaar aan het hoofd te hebben gestaan, de 82-jarige McConnell op.

    President-elect Trump heeft Sen. Thune gefeliciteerd met zijn verkiezing en heeft de hoop uitgesproken voor een goede samenwerking. Bij het beëdigen van het nieuwe Congres op 3 januari 2025 zal Thune de hamer overnemen van McConnell, waarmee een heus tijdperk in de Amerikaanse Senaat ten einde komt.

    Controle in het Huis

    Ook in het Huis van Afgevaardigden zullen de Republikeinen een nipte meerderheid behouden. Volgens Decision Desk HQ staan de Democraten momenteel op 213 zetels en Republikeinen op 219, met nog drie zetels te verklaren. Republikeinen lopen momenteel nipt voor in drie van de vier onverklaarde zetels. Californië’s 45ste District is één van de interessantste onverklaarde zetels. Dit district ligt in diep-blauw Los Angeles. Ook al heeft het momenteel een zittende Republikeinse vertegenwoordiger, Rep. Michelle Steel (R-CA). Zij gaat voor herverkiezing en ligt op dit moment 58 stemmen voor. In percentages is het letterlijk 50-50. Met 93 procent van de stemmen geteld kan het nog letterlijk beide kanten op gaan. De Pitloos schatting is dat er nog iets minder dan 23 duizend stemmen moeten worden geteld. Als deze ook maar lichtelijk richting de Democraat gaan, is dit een verloren zetel voor de GOP.

    De enige zetel in Alaska is ook nog onverklaard en zeer interessant. Hier gaat de zittende democraat ook voor herverkiezing. Rep. Mary Peltola (D-AK) loopt op dit moment 3 procent achter op de Republikeinse uitdager Nick Begich. Alaska gebruikt een uniek kiessysteem. The Last Frontier gebruikt namelijk een systeem van gerangschikt stemmen. Een korte demonstratie. Stelt u zich voor dat er drie kandidaten meedoen in een kiesdistrict. Van deze drie heeft u dan een eerste voorkeur, deze kruist u aan als eerste voorkeur. Dan komt het aan op de tweede voorkeur, dit kan een ideologische geestverwant zijn, maar kan ook een meer gematigde kandidaat zijn. Op deze manier valt de kandidaat met de minste voorkeur af en wint de kandidaat die een meerderheid van eerste en tweede voorkeuren krijgt. Dit is ook hoe het kan dat een diep-rode staat als Alaska een Democratische vertegenwoordiger heeft.

    Tweede Trump Administration

    Er zijn al wel enkele posities bekendgemaakt in de nieuwe regering-Trump. De President-elect doet deze aankondigingen via Twitter/X en Truth Social, zijn eigen sociale mediaplatform.

    Hier staan de interessantste op een rij:

    • minister van Defensie — Pete Hegseth, veteraan en Fox News presentator;
    • minister van Buitenlandse Zaken — Sen. Marco Rubio (R-FL);
    • minister van Volksgezondheid — Robert F. Kennedy Jr.;
    • minister van Binnenlandse Veiligheid — Gov. Kristi Noem (R-SD);
    • co-leiders van Department of Government Efficiency (DOGE) — Elon Musk en Vivek Ramaswamy;
    • Procureur-generaal (AG) — Rep. Matt Gaetz (R-FL);
    • Directeur Nationale Inlichtingen — Rep. Tulsi Gabbard (D*-HI), nu lid van de Republikeinen;
    • EPA Administrator — Rep. Lee Zeldin (R-NY);
    • CIA directeur — Rep. John Ratcliffe (R-TX);
    • ‘Border Czar’ — Tom Homan;
    • Ambassadeur naar de VN — Rep. Elise Stefanik (R-NY); en
    • Ambassadeur naar Israël — Gov. Mike Huckabee (R-AR).

    De meeste hiervan zijn zeer goede kandidaten voor de rollen waarvoor ze genomineerd zijn, maar enkele springen eruit als zeer goed en een enkele springt eruit als ’twijfelachtig’, op zijn zachts gezegd.

    Matt Gaetz als Attorney General?

    Laten we beginnen met de olifant in de kamer, Rep. Matt Gaetz (R-FL). De kandidaat voor Attorney General. Met deze benoeming is veel controverse ontstaan. Gaetz had namelijk een onderzoek tegen hem lopen door het Huis van Afgevaardigden vanwege vermeend seksueel wangedrag met een 17-jarige. Ook veel Republikeinen zijn geen vrienden van Gaetz, omdat hij voor eigen belang en wellicht om dat onderzoek te laten stoppen, de strijd had geopend tegen toen Spreker van het Huis, Rep. Kevin McCarthy (R-CA), omdat hij volgens Gaetz niet conservatief genoeg regeerde.

    Het probleem is echter dat zijn opvolger als Spreker, Rep. Mike Johnson (R-LA), niet heel anders regeert, omdat het niets te maken heeft met hoe conservatief een lid van het Huis precies is, maar meer met de stimuleringscultuur waar een Spreker mee te maken heeft. Als voorzitter van het Huis moet de Spreker namelijk akkoorden sluiten om de regering open te houden en moet hij ervoor zorgen dat alle leden van zijn eigen fractie tevreden zijn. Aangezien de Republikeinse fractie zeer divers is, is dit niet de makkelijkste taak van de wereld.

    Nu dat Gaetz officieel is afgetreden als lid van het Huis, is het onderzoek tegen hem ook gestaakt. Gov. Ron DeSantis (R-FL) heeft de verantwoordelijke minister in Florida al aangestuurd om in Gaetz’ district nieuwe verkiezingen in te roosteren. De wet in Florida zegt dat na het terugtreden van een gekozen ambtenaar, zoals leden van het federale Huis, binnen acht weken een nieuw lid moet zijn gekozen. Dit geeft Spreker Mike Johnson de mogelijkheid om wellicht nog op de dag van de inhuldiging van het 119e Congres op 3 januari 2025 een vervangende vertegenwoordiger uit Gaetz’ district kan worden ingehuldigd, en daarmee de nipte meerderheid van Johnson niet in gevaar komt.

    Kansen in de Senaat

    De kans dat Rep. Matt Gaetz in de Senaat wordt goedgekeurd als de volgende procureur-generaal is klein. Verschillende senatoren zijn al uitgekomen met een sceptische of ronduit afwijzende blik. Sen. Lisa Murkowski (R-AK) heeft al aangegeven dat het geen serieuze nominatie is en dat Gaetz een ‘uphill battle’ tegemoet zal gaan om de nodige 51 stemmen te krijgen. Sen. Susan Collins (R-ME) is even sceptisch. Ook andere senatoren hebben al aangegeven dat, hoewel ze Gaetz een eerlijk proces in de Senaat zullen geven, het een lastige klus wordt voor Gaetz om daadwerkelijk AG te worden.

    Sommigen suggereren ook dat dit juist een schaakzet is van President-elect Trump. Trump weet hoe lastig Gaetz kan zijn voor Mike Johnson in het Huis en, ook al is hij een loyale ondersteuner van de President-elect, kan ook een afleider zijn van de prioriteiten van de tweede Trump Administration. Op deze manier, zeker met zijn vroege aftreden als Congreslid, kan Trump ervoor gezorgd hebben dat de persoon die het eerste een opstand tegen Johnson zou vormen, verwijderd is als een probleem. De kans dat dit het geval is, is niet bijzonder groot, maar het is een mogelijkheid die ook in Trump’s cirkel daadwerkelijk opdoet.

    Waarom Gaetz?

    Meest logisch is dat de President-elect Gaetz koos omdat hij Trump de afgelopen jaren zowat onvoorwaardelijk heeft gesteund. Tijdens zijn termijn, tijdens de afzettingsprocedures, tijdens de rechtszaken tegen hem en natuurlijk tijdens de afgelopen verkiezingscampagne. De President-elect beloont vaak mensen die loyaal aan hem zijn geweest, en veracht degenen die dat niet zijn geweest. Dat is bijvoorbeeld ook een reden waarom Amb. Nikki Haley (R) niet in zijn aankomende regering zal plaatsnemen. Hetzelfde geldt voor voormalig minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo. Terwijl Trump heeft aangegeven dat hij beide personen zeer waardeert, gaf hij ook aan dat zij niet in zijn volgende regering zullen zitten.

    De kansen voor Rep. Matt Gaetz als volgende AG en dus de leider van het Departement van Justitie zijn het beste te karakteriseren als 50-50. Hij heeft een meerderheid van de Senaat nodig. Maar de President-elect kan deze nominatie ook gebruiken om verder te onderhandelen. Bijvoorbeeld: de Senaat laat RFK Jr en Tulsi Gabbard doorgaan en Trump trekt Gaetz in.

    Border Czar

    Er is natuurlijk ook nog het enorm belangrijke thema van de zuidgrens met Mexico. De man die de grens mag gaan oplossen is Tom Homan, een échte grenshavik.

    „Ik ben verheugd aan te kondigen dat de voormalige ICE-directeur en trouwe grenscontroleur Tom Homan zich bij de regering-Trump zal voegen, verantwoordelijk voor de grenzen van ons land (‘The Border Czar’), inclusief, maar niet beperkt tot, de zuidelijke grens, de noordelijke grens, alle maritieme en luchtvaartbeveiliging.” — President-elect Trump

    Homan was ooit de baas van ICE, te vergelijken met onze eigen Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND), waar premier Dick Schoof ooit nog de directeur van was. De nieuwe Grens Tsaar zal deze rol overnemen van Vicepresident Kamala Harris, die de rol vrijwel direct na de inauguratie in 2021 kreeg.

    Homan zorgde eind vorige maand nog voor een beetje ophef in liberale cirkels over zijn antwoord bij “60 Minutes” over hoe deportaties uitgevoerd kunnen worden zonder families te scheiden.

    Cecilia Vega vroeg hem: “Is er een manier om massadeportaties uit te voeren zonder families te scheiden?” Waarop Homan reageerde: “Natuurlijk is die er. Families kunnen samen gedeporteerd worden.” Hij voegde eraan toe dat kinderen van illegale vreemdelingen die in de VS geboren zijn, samen met hun ouders gedeporteerd zouden moeten worden, omdat hun ouders het probleem hebben veroorzaakt door willens en wetens een kind op Amerikaanse bodem te krijgen, ondanks dat ze illegaal in het land verbleven. Homan is een échte hardliner op migratie en staat heel sterk voor remigratie van op zijn minst hen die illegaal in de Verenigde Staten verblijven.

    De andere leden van de Administration

    De beoogd minister van Defensie Pete Hegseth, die nu nog een presentator is van een programma op Fox News, is een geweldige keuze voor deze rol. Hegseth is een veteraan wiens hart daadwerkelijk bij het leger ligt. Hij gelooft ook in de ‘Vrede door Kracht’-doctrine waar Trump mee zwaait. Een doctrine die vooral verwant is aan President Ronald Reagan. De terugkeer van deze Reaganeske vorm van buitenland- en defensiebeleid is een gezonde kans voor meer vrede. We zagen ook in Trump’s eerste termijn dat het aantal oorlogen afnam en dat de wereld enigszins in de buurt kwam van vrede.

    De nominatie van Hegseth brengt ook een einde aan de woke-brigade binnen het Pentagon en de andere lagen van het Amerikaanse leger. Hij zei in een recente podcast dat elke ‘generaal, admiraal, of wie er dan ook met DEI [Diversity, Equity and Inclusion] te maken heeft’ ontslagen moet worden. Daarnaast hield hij de gemoederen goed bezig nadat hij aangaf dat vrouwen niet in gevechtsposities zouden moeten dienen, omdat dat het leger niet ‘effectiever’ of ‘dodelijker’ heeft gemaakt.

    Hegseth wilde namens de Minnesota Nationale Garde dienen tijdens de inauguratie van President Biden in 2021, maar werd tegengehouden vanwege het dragen van twee tattoos. De ene tattoo is van het Kruis van Jeruzalem en de andere is een Latijnse tekst, ‘Deus Vult’, wat iets mag betekenen als ‘het is Gods wil’. Deze strijdkreet werd gebruikt door de Kruisvaarders bij het starten van de eerste Kruistocht door Paus Urbanus II. Maar verschillende zogenaamde experts suggereren dat het een extremistische uiting is die wordt gebruikt door rechtse Christenenen, Christelijk nationalisten, maar ook door neonazistische en blanke ‘supremacistische’ groeperingen.

    Aantijgingen

    Er is wel een klein probleem. In 2017 werd Hegseth onderzocht vanwege een beschuldiging van seksuele aanranding, bevestigen ambtenaren in Californië. Deze beschuldigingen zijn voor deze week nooit aan het licht gekomen, en het is wel de vraag waarom niet. Dit kwam dus niet opspelen toen hij bij Fox News werkte en dit was dus ook geen reden om niet met de Nationale Garde te mogen dienen. Maar nu, zeven jaar later, komt dit ineens bovendrijven. Volgens de advocaat van de nominee voor minister van Defensie moet er geen probleem zijn.

    „Deze aantijgingen waren volledig onderzocht en meneer Hegseth was vrijgesproken. Dit zou geen impact moeten hebben op het goedkeuringsproces.” — Pete Hegseth’s advocaat

    Hegseth was ook nooit gearresteerd of formeel aangeklaagd voor deze aantijgingen en hij ontkent de beschuldiging tegen hem. Het transitieteam van de President-elect lijkt te heroverwegen of Hegseth wel de minister van Defensie moet worden, maar voor nu zijn er nog geen tekenen dat Trump de benoeming intrekt.

    Weg van het Biden buitenlandbeleid

    Sinds President Biden het overnam van de President-elect staat de wereld grof gezegd in brand. Oorlog in het Midden-Oosten, de Russische invasie van Oekraïne, de dreiging van Xi Jinping’s China richting Taiwan en de andere conflicten in de wereld laaiden in rap tempo weer op. Nu dat Trump terugkomt zijn sommige landen daar al rustig op aan het voorbereiden. Qatar heeft de Hamas-leiders te kennen gegeven dat ze het land moeten verlaten, nadat ze het jarenlang als soort hotel hebben mogen gebruiken. In Rusland zei de woordvoerder van president Poetin eerst nog dat hij de President-elect niet zou feliciteren met zijn klinkende overwinning over Vicepresident Kamala Harris, maar enkele dagen later feliciteerde Poetin hem toch tijdens een publiek forum en zei hij zelfs dat hij de President-elect misschien wel zélf zou bellen over een onderhandeling in Oekraïne.

    In Oekraïne beginnen verschillende hooggeplaatsten al te spreken over de mogelijke noodzaak van concessies aan Rusland. Zij het over grondgebied of over een mogelijk neutrale status van Oekraïne als bufferstaat tussen de NAVO en EU landen enerzijds en Rusland anderzijds. Zo ook de voormalig minister van Buitenlandse Zaken onder president Volodymyr Zelenskyy, Dmytro Kuleba, die stelde dat een brede reeks aan concessies aan de Russen nu op tafel moeten liggen. Hierdoor komt een einde aan de oorlog dichterbij, zolang Oekraïne het idee loslaat dat ze de Krim en de Donbas kunnen terugveroveren.

    Trump II een voortzetting van Trump I?

    De tweede regering-Trump wordt een voortzetting van de eerste versie, maar conservatiever en actiever. Ondernemers Elon Musk en Vivek Ramaswamy, voormalig presidentskandidaat tijdens het nominatieproces, worden de leiders van het Departement van Regeringsefficiëntie. Dit departement, wat in feite een presidentiële commissie wordt, gaat zich bezighouden met het terugdringen van de bureaucratie en het wegsnijden van geldverspilling. Ze willen twee miljard dollar snijden in de Amerikaanse begroting. Een hele klus, maar zoals bij de meeste dingen moet je een groot doel hebben en dan nét tekort komen.

    Door het winnen van de popular vote en een grotere marge in het kiescollege voelt de President-elect zich natuurlijk gesterkt om sneller te werk te gaan dan hij normaal had gedaan. De meerderheden in het Huis en de Senaat zorgen ervoor dat Trump de eerste twee jaar ruim baan zou moeten hebben om zijn beleid door te voeren. De tweede regering-Trump lijkt beter te worden dan de eerste, ook omdat Trump daadwerkelijk heeft geleerd van zijn eerste termijn. Tijdens zijn eerste termijn was hij nog de buitenstaander die niks wist van hoe de Washington bureaucratie werkte. Nu, acht jaar na zijn eerste verkiezingswinst, heeft hij de tijd gehad de juiste mensen om hem heen te verzamelen om zijn tweede termijn te laten slagen.

    Onpopulaire mening

    Het is eigenlijk maar goed dat Trump in 2020 verloor. Laat me uitpraten… In het scenario dat Trump in 2020 had gewonnen, waren Republikeinen over het algemeen alsnog niet populair genoeg. De tweede Trump Administration zou dan beginnen met een Republikeinse president, Donald Trump, en het Congres in de handen van de Democraten. Op zijn minst zou het Huis in handen van Democraten zijn, de Senaat is niet te weten. Hiermee zou een groot gedeelte van de plannen van President Trump in zijn tweede termijn worden gedwarsboomd door een Democratisch Huis.

    Door zijn verlies in 2020 kon Trump reflecteren op zijn eerste termijn, in plaats van zonder pauze doorgaan in hetzelfde ritme. Hierdoor heeft hij zichzelf kunnen verbeteren en nieuwe wegen kunnen ontdekken om mogelijk beleid door te voeren. Iets wat hem zal helpen in zijn aankomende termijn. Nu kan de President-elect doorpakken met zijn beleid en op zijn minst de eerste twee jaar volledig benutten. Hierdoor kan Trump, samen met Spreker Johnson en Senaatsleider Thune een transformatie van de hele overheid doorvoeren. Nu nog kijken of zij deze kans benutten.

    De komende vier jaren worden zeer interessante tijden, nog los van hoe de midterms van 2026 zullen gaan. Zelfs als er geen beleidsoverwinningen geboekt worden, wordt het wel een zeer vermakelijke tijd. We blijven de Amerikaanse regering en de nieuwe President-elect natuurlijk volgen en wie weet, misschien is zijn volgende benoeming wel President Biden als minister voor Ouderenzorg. Want zoals we kunnen zien is Biden in jaren niet zo blij geweest dan het moment dat Trump won van zijn Vicepresident en dat zij samen in het Witte Huis gesproken hebben.

  • BREKEND: Kabinet-Schoof op het nippertje gered

    BREKEND: Kabinet-Schoof op het nippertje gered

    Het kabinet van minister-president Dick Schoof is op het nippertje gered. Na het aftreden van een NSC-staatssecretaris naar aanleiding van vermeende racistische uitspraken na de Jodenjacht in Amsterdam vorige week, begon de kabinetscrisis. Partijleiders kwamen met spoed naar het Catshuis voor een ultieme lijmpoging. 

    Na het aangekondigde aftreden van staatssecretaris van Financiën Nora Achahbar (NSC) begon direct de discussie te spelen wat de andere bewindspersonen van NSC zouden gaan doen. Geruchten begonnen direct dat andere NSC-ministers solidair zouden staan en ook zouden aftreden. Geluiden begonnen vooral rondom minister van Binnenlandse Zaken Judith Uitermark (NSC). Zij zou mogelijk opstappen, waarmee één van de belangrijkste bewindslieden uit het kabinet zou wegvallen. Nu blijven de NSC’ers toch aan als ministers en lijkt het kabinet-Schoof bijna een kat met negen levens.

    Rechtsstaatverklaring

    Volgens Achahbar is zij vooral opgestapt vanwege de rechtsstaatverklaring. Tijdens de formatie gingen de formerende partijen, PVV, VVD en BBB op dringend verzoek van Pieter Omtzigt’s NSC akkoord met de rechtsstaatverklaring. Daarin hebben de coalitiepartijen afgesproken dat het te formeren kabinet zich binnen de grenzen van de rechtsstaat moet bewegen, dat rechterlijke uitspraken worden gerespecteerd en zijn er afspraken gemaakt over de omgangsvormen onderling. Volgens de scheidend staatssecretaris is vooral dat laatste punt doorslaggevend geweest. De lijmpoging die in het Catshuis dan ook gaande was, ging vooral over dat punt. Onder leiding van premier Schoof praatten de fractievoorzitters en vicepremiers over de vraag of het kabinet nog kon blijven bestaan.

    Een deel van het probleem leek te zijn dat minister van Financiën Eelco Heinen (VVD) heeft gewaarschuwd dat antisemitisme niet makkelijk te verjagen is ‘en niet als een puist met pus kan worden uitgeknepen.’ Ook had Heinen het er volgens bronnen over dat de Jodenhaat zowel bij links áls rechts de kop opsteekt en heeft hij gezegd dat het kabinet moet waken voor het voeren van een antimoslimagenda. Het is allerminst onduidelijk waarom deze gezonde uitspraken in het verkeerde keelgat van Achahbar schoten. Het lijkt erop dat zij een uitweg zocht uit het rechtse kabinet, aangezien haar eigen politieke overtuiging toch dichter bij D66 ligt, waar zij ook beleidsmedewerker is geweest.

    De lijmpoging

    De lijmpoging duurde nog heel lang, maar er was uiteindelijk toch een doorbraak. Om 22:06 werd bekend dat het kabinet tóch nog door kan gaan. NSC-bewindspersonen zagen af van aftreden na druk door fractievoorzitter Nicolien van Vroonhoven.

    Bekijk hier de persconferentie van premier Dick Schoof:

    https://www.youtube.com/watch?v=rFsor5lfzHo

  • LIVE: Verkiezingsnacht | TRUMP v. HARRIS

    LIVE: Verkiezingsnacht | TRUMP v. HARRIS

    Het is éindelijk 5 november. Vannacht sluiten de stembussen in Amerika en kunnen we eindelijk een gok gaan doen wie de volgende bewoner of bewoonster van het Witte Huis gaat zijn. Kom met ons meekijken en kom er zo snel mogelijk achter wie de race nu daadwerkelijk wint. Onze livestream is voorzien van politiek commentaar en de nodige spanning. 

    De cruciale ‘swing states’ zijn deze keer Arizona, Georgia, Michigan, Nevada, North Carolina, Pennsylvania en Wisconsin. Al deze staten, op North Carolina na, stemden in 2020 voor president Joe Biden. Trump staat sterk in de meeste van deze staten.

    We zijn live vanaf 23:00. Kom kijken en praat mee:

    https://www.youtube.com/live/axxiVLzb-6g

  • Hoe NSC telkens kabinet-Schoof ondermijnt

    Hoe NSC telkens kabinet-Schoof ondermijnt

    Het kabinet van Minister-President Dick Schoof (partijloos) heeft pas net de 100 dagen volgemaakt. Eind september zaten ze langer dan het kortst zittende kabinet in de Nederlandse naoorlogse geschiedenis, Balkenende I. Maar er is toch onenigheid in de coalitie, en dan vooral van de kant van Nieuw Sociaal Contract (NSC).

    Het is niet de eerste keer dat NSC moeilijk doet over plannen van ministers of uitspraken van, met name, Geert Wilders (PVV), maar nu spant het toch werkelijk de kroon. Terwijl NSC dan toch tijdens de APB een Koninklijk Besluit omtrent een asielcrisis leek te steunen, draaiden ze het daarna om en poogden om een noodwet te voorkomen. De noodwet was echter al overeengekomen en goedgekeurd binnen het kabinet, maar ook binnen de coalitie in het Hoofdlijnenakkoord was daar al het enige over gezegd.

    NSC-oprichter en spiritueel twijfelaar Pieter Omtzigt heeft zijn handtekening gezet onder dat akkoord en de NSC-ministers zowat zelf gekozen. Deze ministers hebben toen het Hoofdlijnenakkoord uitgewerkt in een Regeerprogramma, waar dus de noodwet over asiel in stond. Maar toen kreeg Pieter Omtzigt wederom gezondheidsproblemen, enkele jaren na zijn eerdere burnout, en gaf hij (tijdelijk) het stokje over aan Nicolien van Vroonhoven. Al vrij snel was te merken dat Van Vroonhoven niet bepaald tevreden was met de coalitie. Van het steunen van een informatieverzoek tot het afkeuren van een noodwet en dan nu het afkeuren van een plan van Minister van Asiel en Migratie Marjolein Faber (PVV).

    Minister Faber wil bij asielzoekerscentra borden neerzetten met de tekst “hier werken wij aan uw terugkeer”. Dit is geïnspireerd van wat ze in Denemarken heeft meegemaakt, waar al een enorm streng migratiebeleid heerst. Denemarken is één van de voorbeelden van een land met een sociaaldemocratische centrumlinkse regering die de problemen van migratie alsnog serieus neemt.

    Deense staatsminister Mette Frederiksen heeft al vaker aangegeven dat de migratiestroom een van de belangrijkste thema’s van haar premierschap is. Sterker nog, Frederiksen stelt dat naast de oorlog in Oekraïne het migratievraagstuk hét belangrijkste thema is voor de lidstaten van de Europese Unie.

    Façade Omtzigt

    Nu Omtzigt dan tijdelijk buiten werking is gesteld is het dus aan Van Vroonhoven om de koers uit te zetten. En het lijkt er sterk op dat de wat linksere kant van NSC nu de overhand krijgt. Dat is ook niet geheel gek, aangezien meerdere NSC-Kamerleden van GroenLinks-huize komen. Toen Omtzigt de partij oprichtte werd dat puur gedaan met het aura van hemzelf. Zijn eigen populariteit, van links tot rechts, was de drijfveer voor het succes van NSC, maar ook voor het aantrekken van mogelijke kandidaten. Van over het gehele politieke spectrum was lofzang te horen over de werkzaamheden van de ‘nationale Omtzigtman’, zoals GeenStijl hem uiteindelijk noemde.

    Door zijn enorme dossierkennis, het zijn van een tijger in de Kamer als het ging om het Toeslagenschandaal of andere belangrijke misstappen van de Nederlandse overheid, werd hij het ideale Kamerlid voor de meeste Nederlanders. Door deze perceptie konden mensen ook in hem zien wat ze wilden zien. Linkse mensen konden in hem zien dat het stiekem een sociaaldemocraat is die zijn eigen coalitie onderuit helpt als dat nodig is, en rechts kon zien dat hij Grondrechten verdedigde en voor sociaal-conservatieve waarden stond.

    Echter is de realiteit nu ingedaald. Na een zeer goede uitslag in de Tweede Kamerverkiezingen van november 2023, waar NSC 20 zetels behaalde, is het bergafwaarts gegaan. Mensen begonnen te zien dat Omtzigt niet per se de Nationale Omtzigtman was, maar eerder de Twentse Twijfelaar, zoals ik hem al eerder in een van mijn stukken heb genoemd.

    Keer op keer was een plan niet goed, zou de formatie eindigen, komt hij toch weer aan tafel en werd er weer verder vergaderd. Omtzigt staat na de formatie vooral bekend als dé partijleider die geen knopen kan doorhakken. Je kunt over Frans Timmermans of Rob Jetten zeggen wat je wil, ze durven in ieder geval wel knopen door te hakken. Al zijn dit meestal de verkeerde knopen.

    Dalend vertrouwen NSC

    Pieter Omtzigt en zijn NSC blijken vooral een last voor de Nederlandse politiek, en dat zien zijn voormalige stemmers nu ook. Het is ook niet gek dat volgens de laatste peilingen, die ik even heb afgewogen en tot een gemiddelde heb gebracht, NSC op 5 zetels, en de PVV nog altijd op 41.

    Pitloos Gemiddelde van de meest recente peilingen.

    Mijn compagnon, Melvin van Haperen, had in een artikel nog voor de verkiezingen al gewaarschuwd voor de façade Omtzigt. Daar heeft hij opgeroepen om niet al het vertrouwen in ‘Sint Omtzigt’ te stellen. Na alles wat er rondom en door NSC en Omtzigt nu is gebeurd is dat advies wellicht profetisch gebleken.

    Begrijp me niet verkeerd, ik ben Omtzigt dankbaar voor het mogelijk maken van dit kabinet. Naar mijn mening doet premier Schoof het tot op heden vrij goed en stijgt hij boven mijn verwachtingen uit. Ook heb ik een redelijk vertrouwen in specifieke leden van dit kabinet, met name ministers Marjolein Faber en Mona Keijzer. Het is beter dat dit kabinet er zit, dan dat NSC steun had gegeven aan een linkse coalitie. Ook staan er best goede verbeteringen op de agenda.

    Maar in Godsnaam, blaas het kabinet niet van binnenuit op!

  • Rechtse FPÖ wint Oostenrijkse verkiezingen met afstand

    Rechtse FPÖ wint Oostenrijkse verkiezingen met afstand

    De rechtse Freiheitspartei Österreich (FPÖ) heeft de verkiezingen voor de Oostenrijkse Volksraad gewonnen. Met een voorsprong van 2,5 procent hebben ze de regerende rechtse Österreichische Volkspartij (ÖVP) verslagen. Het is echter nog volledig onduidelijk of de FPÖ ook in de regering zal komen.

    De FPÖ, die zich de laatste jaren heeft geprofileerd op migratie, is nu voor de eerste keer de grootste. Er zijn veel paralellen met onze PVV, zowel in standpunten als in verkiezingswinst. De verkiezingen werden vandaag gehouden na een periode van relatieve stabiliteit. Echter was deze regeerperiode alles behalve stabiel.

    Bij de vorige verkiezingen was voormalig bondskanselier Sebastian Kurz nog de leider van de ÖVP. Nu is huidige bondskanselier Karl Nehammer de leider. Kurz trok in zijn termijn de ÖVP zeer naar rechts en kreeg veel conservatief beleid door de Nationalrat. Zelfs in zijn tweede termijn, toen hij regeerde met de Groenen. Maar een serie aan zogenaamde schandalen zorgden ervoor dat coalitiepartner Groenen eisten dat Kurz zou aftreden. Tijdens rechtszaken na zijn termijn als bondskanselier is hij meermaals vrijgesproken van de beschuldigingen die hem destijds de kop kostte.

    Na de instabiliteit van het tweemaal wisselen van kanselier en het afstappen van een populaire leider, die niet lang daarvoor zowel een monsterzege in de verkiezingen haalde en door zijn eigen partij met 97 procent herkozen was als leider, had het Oostenrijkse volk genoeg. Toen Nehammer het van Kurz overnam was dat ook direct zichtbaar in het regeringsbeleid. Het beleid ging van nationaalconservatief naar bijna neoliberaal. Terwijl dat niet is waar de bevolking in 2019 voor had gekozen. In 2019 stemde de meerderheid voor de ÖVP en FPÖ tezamen, maar FPÖ weigerde in een coalitie plaats te nemen na een zetelverlies van 20.

    Voor Kurz bleven weinig opties over. Uiteindelijk kreeg hij het voor elkaar om met de Groenen een akkoord te sluiten. Dit akkoord was een zeer conservatief document, met enkele groene randen. Maar dingen zoals een boerkaverbod en een strikt migratiebeleid stond er nog steeds in.

    FPÖ wint, ÖVP verliest

    Tussenstand Oostenrijkse verkiezingen. Bron: Krone.at

    Volgens de huidige resultaten, gebaseerd op grofweg 83 procent van de stemmen, wint de FPÖ 28,9 procent. De ÖVP 26,3 procent, gevolgd door de sociaaldemocraten SPÖ met 21 procent. Voor een meerderheid in de Nationalrat zijn 92 zetels nodig. Op dit moment zou een FPÖ-ÖVP en ook een ÖVP-SPÖ-coalitie de meerderheid kunnen pakken. Een ÖVP-SPÖ-coalitie zou wel enorm fragiel zijn, aangezien ze precies op 92 zetels staan. Iets wat in het tellen van de overige stemmen nog kan veranderen.

    Herbert Kickl wil graag de volgende bondskanselier worden, of zoals de FPÖ het noemt: Volkskanzler. En de bondspresident Alexander van der Bellen zal er niet aan kunnen ontkomen om hem de eerste opdracht te geven tot vorming van een Oostenrijkse regering. ÖVP-leider Nehammer had aangegeven dat hij niet in een coalitie zou plaatsnemen met Kickl, en dat hij hem al helemaal geen kanselier zou willen maken. Als Nehammer deze belofte nakomt zou hij een coalitie moeten smeden tegen de verkiezingswinnaar. Iets wat in andere landen ook altijd zo goed heeft gewerkt.

    De leiding van de Weense kameraden komt om 22.00 uur bijeen in een buitengewoon partijbestuur om de moeilijke situatie te bespreken. De machtige vakbond heeft al aangegeven dat ze wil proberen een regering te vormen met de ÖVP en NEOS.

    De meest waarschijnlijke variant, volgens Oostenrijkse nieuwssite ‘Krone’ blijft een mini-verkiezingswinnaar: NEOS zou met zijn pluspositie als nummer drie in een regering in ieder geval een frisse wind kunnen laten waaien. Deze suikercoalitie van turkoois, rood en roze zou het eerste en enige alternatief zijn voor een door de FPÖ geleide regering met een volledig veranderde, verslagen ÖVP. Zondagavond is de suikercoalitie nog steeds de meest waarschijnlijke optie.

    Hopelijk kunnen de leden van de ÖVP de partijtop ertoe te bewegen een regering te vormen met verkiezingswinnaar FPÖ. Het cordon sanitaire wat er rond de FPÖ heerste is doorbroken, al jaren terug. Laten we niet vergeten dat het voormalig bondskanselier Sebastian Kurz (ÖVP) was die in 2017 al een regering vormde met de FPÖ, toen nog met een nog 'extremere' leider, Heinz-Christian Strache. Wederom heeft Kurz het goede voorbeeld gegeven, nu is het aan Nehammer, of de ÖVP-leden om de juiste stap te zetten en de hand uit te reiken aan de FPÖ en samen een conservatieve regering te bouwen. Het was immers ook de eerste keus van kanselier Kurz in 2019, maar de FPÖ weigerde.

    Wees een volwassen conservatieve partij, zoals Kurz het had hervormd, en regeer in het Oostenrijkse landsbelang samen met de FPÖ.

    https://pitloos.metrafael.nl/kurz-veroordeeld-gaat-in-hoger-beroep/

  • Hezbollah-leider Hassan Nasrallah dood door Israëlische aanval

    Hezbollah-leider Hassan Nasrallah dood door Israëlische aanval

    Hassan Nasrallah, de meesterterrorist die de afgelopen 32 jaar de Libanese terroristische organisatie Hezbollah leidde, is gedood in een Israëlische luchtaanval op het Hezbollah-hoofdkwartier in Beirut, Libanon. Dat bevestigen zowel de Israel Defence Force (IDF) en Hezbollah zelf. Met de dood van Nasrallah zijn alle hooggeplaatste Hezbollah-leden uitgeschakeld. 

    Hassan Nasrallah leidde de terreurorganisatie Hezbollah, wat ook een politieke partij in Libanon is, sinds 1992. In deze tijd heeft hij Hezbollah uitgebouwd tot een beweging met politieke invloed. Sinds 1992 doet Hezbollah mee aan elke parlementsverkiezing in Libanon. Terwijl het beste verkiezingsresultaat in 2022 was, verloor Hezbollah en haar bondgenoten de meerderheid in het Libanese parlement. Door het complexe verkiezingssysteem van Libanon kon het zo zijn dat Hezbollah rond de 20 procent van de stemmen kreeg (waarmee ze in ons systeem 25 van de 128 zetels zouden winnen), maar alsnog de verkiezingen verloor en maar 15 zetels kreeg. De grootste partij, Libanese Strijdkrachten, won grofweg 12 procent (15 zetels), maar kreeg 19 zetels.

    Sinds 2005 zit Hezbollah in de Libanese regering, maar wat velen niet weten is dat zuid-Libanon praktisch gezien een eigen land is. Hezbollah heeft de volledige controle over het zuiden van Libanon en heeft naar eigen zeggen rond de 100.000 strijders. Dat is groter dan het reguliere Libanese leger.

    7 oktober

    Sinds de terroristische aanval van Palestijnse terreurorganisatie Hamas op 7 oktober 2023, vuurt Hezbollah bijna dagelijks honderden raketten richting Israël af. De Joodse Staat heeft daarom 60 tot honderdduizend mensen moeten evacueren uit het noorden van het land. Deze mensen kunnen al bijna een jaar lang niet terug naar huis. Israël heeft lange tijd niet heel daadkrachtig gereageerd op de aanvallen van Hezbollah, maar het was duidelijk dat ze iets groters aan het voorbereiden waren.

    Dat bleek vorige week, toen duizenden piepers (pagers) ontploften in Libanon. Israël had het communicatienetwerk van Hezbollah zodanig gehackt, dat leider Nasrallah in februari opriep om af te stappen van de nieuwere technologie en terug te gaan naar een piepersysteem. Het bleek dat een recente levering aan Hezbollah was besteld bij een bedrijf dat was opgericht door de Israëlische buitenlandse inlichtingendienst Mossad in samenwerking met andere inlichtingendiensten, zoals Shin Bet. Deze piepers hadden explosief materiaal ingebouwd, zodat ze door Israël op afstand tot ontploffing konden worden gebracht.

    Het was mogelijk de meest precieze aanval in moderne oorlogsvoering. Enkel Hezbollah-strijders hadden deze apparaten en daarmee kon met vrij grote zekerheid worden gezegd dat er geen onschuldige slachtoffers zouden vallen. Ongeveer rond dezelfde tijd ontploften bijna drieduizend piepers. Nasrallah riep toen op om terug te vallen naar plan B: walkie talkies. Echter waren deze walkie talkies op dezelfde wijze verkregen en ontploften deze niet lang daarna ook.

    Als reactie op deze hilarische aanval van Israël, waarbij veel ballen zijn afgeblazen en er dus veel onbevredigde maagden in hun hemel zullen zijn, vuurde Hezbollah wederom honderden raketten af. Maar de precisiebombardementen van Israël raakten de hoogste leiders van Hezbollah. In twee weken heeft de IDF bijna de volledige commandostructuur van Hezbollah uitgeschakeld. Er waren er nog twee over: Abu Ali Rida, commandant van de “Bader”-eenheid en leider Hassan Nasrallah.

    Nasrallah naar Allah

    Het hoofdkwartier van Hezbollah bevond zich ondergronds, onder woongebouwen in Dahiyeh, zuid-Beirut. De operatie die van start ging kreeg de naam “Nieuwe Orde”. Legerwoordvoerder luitenant-kolonel Nadav Shoshani heeft verklaard dat de luchtaanval op Nasrallah kon plaatsvinden door jarenlange opsporing van hem, samen met “real-time inlichtingen”. Israël kon volgens hem zijn dood bevestigen door middel van verschillende soorten inlichtingen, maar hij weigerde uiteraard om verder op de details in te gaan.

    „De aanval werd uitgevoerd terwijl de top van Hezbollah op hun hoofdkwartier was en bezig was met het coördineren van terroristische activiteiten tegen de burgers van de staat Israël” — Israeli Defence Force (IDF)

    Zaterdagmiddag kwam dan eindelijk de bevestiging vanuit Hezbollah.

    „Sayyed Hassan Nasrallah, de secretaris-generaal van Hezbollah, sloot zich aan bij zijn metgezellen, de grote en onsterfelijke martelaren wier reis hij bijna dertig jaar lang leidde, waarin hij hen van overwinning naar overwinning leidde, als opvolger van de meester van de martelaren van het Islamitische Verzet in 1992 tot de bevrijding van Libanon in 2000 en tot de door God gesteunde overwinning in 2006 en alle andere veldslagen.” Eer en verlossing, leidend tot de strijd om steun en heldendom ter ondersteuning van Palestina, Gaza en de onderdrukten Palestijnse volk.” — Hezbollah, verklaring.

    De verklaring voegde verder nog toe dat de condoleances uitgingen naar de leider van Iran, Ayatollah Khamenei. Nasrallah heeft er nooit een geheim van gemaakt dat Hezbollah volledig gesteund wordt door de Islamitische Republiek Iran en dat zij zonder haar niet kan bestaan.

    Hoewel ze aangeven dat het ‘verzet’ doorgaat, valt nog maar te bezien of de opvolging van Nasrallah goed geregeld kan worden. Het zal niet de eerste keer zijn dat een beweging uiteenvalt door interne conflicten. Wie gaat Nasrallah opvolgen? Zijn er nog capabele mensen? Kan Israël dit machtsvacuüm niet heel goed gebruiken?

    Een grondoffensief in Libanon lijkt aanstaande. Op deze manier heeft Israël in twee weken tijd de volledige commandostructuur uitgeschakeld, een machtsvacuüm gecreëerd én grofweg 3000 strijders permanent ongeschikt gemaakt.

    Een dergelijk offensief kan werkelijk elk moment starten. Wanneer het start zullen de ‘usual suspects’ uiteraard weer ‘GENOCIDE’ schreeuwen. Bedenk uzelf: wat verlangt u zelf dat Nederland doet, wanneer zij dagelijks met honderden raketten bestookt wordt? Juist, dan wilt gij ook dat óns land keihard terugslaat. Dan wilt gij ook dat die vijand zo snel mogelijk uitgeschakeld is. Pas dan geen dubbele standaard toe wanneer het gaat om een Joodse staat.

    Na alles is Nasrallah als een malle en met knallen nu naar Allah teruggevallen.

  • BREKEND: Tweede moordpoging op Donald Trump; hij is ongedeerd

    BREKEND: Tweede moordpoging op Donald Trump; hij is ongedeerd

    Op zondagmiddag was er een tweede moordpoging op voormalig president Donald Trump. De oud-president was het doelwit van schoten die zijn gelost in West Palm Beach, Florida op zondagmiddag. Trump is volgens een eigen statement ongedeerd.

    De 45e President van de Verenigde Staten was aan het golfen op zijn resort in zuid-Florida toen rond 13:30 (lokale tijd) een man het vuur opende met als doelwit de Republikeinse presidentskandidaat. De man, volgens verschillende bronnen een blanke man in de midden-zestig, opende volgens CNN Chief Law Enforcement and Intelligence Analyst John Miller, het vuur in de richting van President Trump.

    „De Secret Service identificeerde de richting en vuurde terug in de richting van de schutter, die vluchtte. Getuigen konden een beschrijving geven van een persoon en een voertuig. Er wordt ons verteld dat een voertuig dat in de buurt van die beschrijving komt, door de politie is aangehouden.” — John Miller, CNN.

    Volgens Miller zijn in de omgeving van de schietpartij een rugzak, een semi-automatisch wapen en een GoPro-camera teruggevonden. Een apparaat wat suggereert dat “deze persoon zich wellicht vanuit gezichtsperspectief wilde filmen.”

    Volgens een statement dat President Trump via zijn campagne publiceerde riep mensen op om kalm te blijven en geen zorgen te maken over hem (statement staat vertaald en uitgeschreven onderaan het artikel).

    Op dit moment is er een onderzoek gaande naar het incident in Palm Beach County, waarin de Secret Service een nauwe samenwerking heeft met lokale autoriteiten.

    Het is niet de eerste keer dat er gepoogd is om President Trump te vermoorden. Afgelopen juli werd hij in Butler, Pennsylvania, beschoten door de 20-jarige Thomas Matthew Crooks, tijdens een verkiezingsrally. Hierbij werd hij bij zijn oor geraakt en overleed Corey Comperatore en raakte anderen gewond.

    Vorige keer kon de Secret Service niet voorkomen dat Trump geraakt werd, dat lijkt deze keer wel gelukt.

    De FBI heeft aangekondigd dat ze een ‘vermeende moordpoging’ op Trump gaan onderzoeken.

    STATEMENT VAN PRESIDENT TRUMP:

    ALERT

    Ik ben Donald J. Trump.

    VREES NIET!

    Ik ben veilig en ongedeerd, en niemand was gewond. Godzijdank!

    Maar, er zijn mensen in deze wereld die alles zullen doen om ons te stoppen.

    Ik zal niet stoppen met vechten voor jullie.

    Ik zal nooit overgeven!

    Ik zal altijd van jullie houden door jullie steun aan mij.

    Door onze EENHEID zullen we Amerika Weer Groots Maken!

    EINDE BERICHT

     

  • Proces Mikael schept remigratieprecedent

    Het proces van de 11-jarige Mikael Matosyan en zijn moeder kreeg veel aandacht in de Nederlandse pers de afgelopen weken. Het uit Armenië afkomstige gezin kreeg te horen uitgezet te worden na een lang verblijf in Nederland. Dit stuitte veelal linkse Nederlanders tegen de borst die erop wijzen dat Mikael in Nederland is opgegroeid en hier, naar hun zeggen, geworteld is.

    In 2010, nog voor de geboorte van Mikael, vroeg zijn moeder Gohar Matosyan asiel aan in Nederland, maar kreeg deze niet toegewezen. In plaats van terug te gaan naar het land van herkomst bleef ze illegaal in Nederland wonen. Een paar jaar later werd haar zoon Mikael geboren op Nederlandse bodem, maar kreeg door zijn moeder niet de Nederlandse nationaliteit. In 2019 waagde Gohar een tweede poging, zonder succes, maar na een hoger beroep mochten ze in 2021 blijven. Op deze uitspraak ging het IND weer in hoger beroep, en zo bleek dat Gohar en haar zoon moedwillig hun proces verstoord te hebben door het pand van hun opvangplaats te verlaten, waardoor de instanties te lang hun situatie niet heeft kunnen monitoren. Enkele weken geleden oordeelde de Raad van State dat de Minister van Asiel en Migratie, Marjolein Faber (PVV), het gezin geen verblijfsvergunning hoeft te geven.

    Dit gaf de zaak een hoop media-aandacht en kwam hierdoor ook in de aandacht bij linkse activisten die op de emotie spelen. Hoe kon de IND het maken om een kind uit te zetten? De media doet een duit in het zakje door Mikael dikwijls een “Amsterdammer” te noemen, om zijn roots met Nederland kracht bij te zetten. Echter heeft zijn moeder haar plicht nagelaten om uit Nederland te vertrekken, heeft ze hier een paar jaar na haar afwijzing een kind gekregen en is ze onder de radar gebleven. Dit alles maakt het proces tot een ongemakkelijke situatie, maar die niet tot anders kan leiden dan een uitzetting. Gohar heeft kunnen weten dat een in Nederland geboren kind haar een streepje voor kon opleveren in een toekomstig proces, en heeft dus te kwader trouw gehandeld.

    Armenië is een veilig land waar de twee een toekomst op kunnen bouwen, en waar Mikael naar een Armeense school kan. 11 jaar is een prima leeftijd om te emigreren en het neigt naar stemmingsmakerij als activisten dit proces op deze manier dramatiseren. Claims over geworteldheid snijden geen hout als autochtone Nederlanders zich al gedragen als wereldburgers, om van een Armeens jongetje van 11 nog maar te zwijgen. Bovendien is het interessant om te zien hoe links het plotseling onethisch vind om een kind uit zijn omgeving weg te halen, terwijl er met de miljoenen migranten en expats die vanuit hun thuislanden Europa binnentreden geen enkel probleem is.

    In deze tijd van massale immigratie en de gestage vervanging van Europese volkeren is het een goed teken dat er een precedent van uitzetting wordt geschapen. De volgende keer zou het echter beter zijn als de criminele vreemdelingen voorrang krijgen. Is dat afgesproken, mevrouw Faber?

     

  • Terugkeer Puigdemont zorgt voor vreugde en chaos in Barcelona

    Terugkeer Puigdemont zorgt voor vreugde en chaos in Barcelona

    Oud-president van de Spaanse autonome gemeenschap Catalonia, Carles Puigdemont, keerde donderdagochtend terug naar Barcelona om een toespraak te houden voor zijn aanhangers. Donderdagmiddag werd in het Catalaanse Parlement een nieuwe president gekozen. De oud-president keerde terug om zich daartegen te verzetten en zijn aanhangers duidelijk te maken dat hij nog altijd strijdbaar is.

    Carles Puigdemont was ooit een simpele journalist, tot hij in 2006 de journalistiek inruilde voor de politiek. Hij deed mee aan de Catalaanse parlementsverkiezingen namens de alliantie Samenkomst en Unie (Convergència i Unió, CiU) en won een zetel namens de provincie Girona. Ook deed hij mee aan de lokale verkiezingen in 2011, waarna hij de burgemeester van Girona werd en het 32-jarige socialistische bewind van PSOE (PSC in Catalonië) in de stad beëindigde. Hij werd daarna herkozen in 2015.

    Na een zeer late overeenkomst tussen de Junts pel Sí (Samen voor JA) en Candidatura d’Unitat Popular (Populaire Eenheidskandidaat) om zittend president Artur Mas te vervangen, deels door beschuldigingen van corruptie en diepgaande bezuinigingen die hij heeft doorgevoerd, werd Carles Puigdemont gekozen als 130e President van Catalonië. Natuurlijk was hij onmiddellijk teruggetreden als burgemeester van Girona, aangezien de twee ambten onverenigbaar zijn. Puigdemont was de eerste Catalaanse president die weigerde de Eed aan de Spaanse Grondwet af te leggen of te beloven trouw te zijn aan de Spaanse Koning.

    1-O en nasleep

    Op 1 oktober 2017 werd in Catalonië een referendum gehouden over de onafhankelijkheidskwestie. De vraag was uiterst simpel:

    „Wilt u dat Catalonië een onafhankelijke staat wordt in de vorm van een Republiek?”

    Het referendum werd door de Spaanse regering afgekeurd en door de Spaanse én Catalaanse justitie verboden. Het Spaanse Constitutioneel Hof verklaarde het ongrondwettig. Ondanks deze uitspraken en het verbod op het houden van het referendum, kreeg het toch doorgang.

    Op 1 oktober gingen ruim 2 miljoen Catalanen naar de stembus, dat is ongeveer 43 procent van de stemgerechtigden. Het referendum werd geboycot door een aanzienlijk gedeelte van de Spaans-gezinden. 92 procent van de opgekomen stemmers sprak haar voorkeur uit voor onafhankelijkheid. De Spaanse autoriteiten, met name de Guardia Civil, schuwden het gebruik van geweld niet bij het voorkomen van het referendum. Stemmers werden neergeslagen, weggetrokken en op andere manieren aangevallen. Zeker duizend mensen die simpelweg hun mening wilden laten horen, zonder dat de Guardia Civil wist of ze nu voor onafhankelijkheid of voor Spanje waren, zijn er met ernstige verwondingen vanaf gekomen.

    Na het referendum verklaarde het Catalaanse Parlement de onafhankelijkheid, maar deze werd na enkele seconden al weer opgeschort zodat er onderhandelingen met de regering in Madrid konden komen. Die onderhandelingen kwamen er nooit, en vele leden van de regering-Puigdemont moesten op de vlucht slaan om aan een arrestatiebevel te ontkomen. Puigdemont zelf ging in ballingschap in Waterloo, België. Zijn vicepresident Oriol Junqueras werd tot een gevangenisstraf van 13 jaar veroordeeld en mocht 13 jaar geen publiek of particuliere functie bekleden. Op 22 juni 2021 verleende de Spaanse regering formeel gratie aan Junqueras en acht andere Catalaanse politici vanwege hun rol in de Onafhankelijkheidsverklaring.

    Nadat het ballingschap van Puigdemont in België begon, en het direct bewind vanuit Spanje werd beëindigd, werd Quim Torra van de partij van Puigdemont de nieuwe Catalaanse president. Torra werd enkel president omdat de drie andere kandidaten die waren voorgedragen werden geblokkeerd door de Spaanse rechters. Hij had hetzelfde doel als Puigdemont, het verkrijgen van de onafhankelijkheid van Catalonië, maar hij moest aftreden omdat hij in 2019 werd veroordeeld omdat hij in de Palau de la Generalitat, waar het kantoor van de president is, politieke symbolen heeft geplaatst en deze op verzoek niet heeft weggehaald. Het ging om een spandoek met daarop de zin “Free Political Prisoners And Exiles”, met daarnaast het gele lint, welke symbool staat voor de eis tot vrijlating van Catalaanse onafhankelijkheidsstrijders.

    Quim Torra werd opgevolgd door zijn vicepresident, Pere Aragonès, van Esquerra Republicana de Catalunya (Republikeins Links). Aragonès was in principe ook voor voortzetting van él proces, zoals dat in het Catalaans en Spaans ging heten, maar ging hier toch niet zo hard op door. Onder zijn bewind zijn er amper stappen gezet die de onafhankelijkheid van Catalonië ook maar enigszins dichterbij zouden brengen.

    In mei van dit jaar zijn er opnieuw verkiezingen gehouden, welke Salvador Illa van de PSC (Socialisten) heeft gewonnen. Het was niet uitzonderlijk dat een pro-Spaanse partij de grootste werd, maar de meerderheid naar de onafhankelijkheidspartijen ging. Dit gebeurde namelijk in 2017, toen C’s (Burgers) de grootste werd en Junts van Puigdemont tweede. Maar dit gebeurde ook in 2021, toen de PSC-PSOE van Salvador Illa de grootste werd, maar de onafhankelijkheidspartijen een nipte meerderheid behielden in het parlement.

    De terugkeer van Puigdemont op het politieke toneel was voor velen een verrassing, maar wel een aangename. Voor de Spaanse regering was het echter een hoofdpijndossier. De partij van Puigdemont kan er namelijk in het Spaanse parlement voor zorgen dat de huidige premier Pedro Sánchez (PSOE) zijn meerderheid verliest en niet meer verder kan regeren. Puigdemont heeft dus daadwerkelijk meer macht dan dat Spanjaarden soms denken. Dit is ook hoe de amnestiewet, welke recent door het Spaanse parlement is aangenomen, tot stand kwam. Een vorm van amnestiewetgeving voor de Catalanen was een voorwaarde van Junts om de herbenoeming van Sánchez als premier te kunnen steunen.

    Terugkeer naar Barcelona

    Op donderdag was het dan na zeven jaar zo ver. Puigdemont verscheen eindelijk weer in Catalonië en zelfs in de hoofdstad. Hij had op Twitter/X aangekondigd dat hij terug wilde keren naar Catalonië om deel te kunnen nemen aan de parlementszitting over het aanstellen van een nieuwe president. Puigdemont werd in mei herkozen als lid van het Catalaans Parlement, maar kon niet terugkeren vanwege het arrestatiebevel wat nog altijd tegen hem bestaat.

    De oud-president werd als een held onthaald bij de Arc de Triomf in Barcelona, waar hij een korte toespraak hield en daarna in de mensenmassa verdween. De Catalaanse en Spaanse politie werd direct ingezet om hem op te pakken. Hiervoor werd zelfs Operatie Kaai ingezet. Een volledige blokkade van de wegen van en naar Barcelona en het controleren van elke auto die de stad uit wil gaan. Normaal wordt dit enkel ingezet bij extreem zware gevallen, zoals terrorisme, maar de autoriteiten vonden het blijkbaar nodig om de zeer ongevaarlijke Puigdemont een terroristenbehandeling te geven. Het parlement heeft hij overigens nooit bereikt. Mocht Puigdemont ook maar in de buurt komen van het parlement zou hij direct worden opgepakt door de Mossos d’Esquadra (Catalaanse politie).

    De toespraak diende er vooral voor om te laten weten dat zowel hijzelf als dat onafhankelijkheidsbeweging niet zullen verdwijnen, ondanks de aanstaande aanstelling van Salvador Illa als president, welke op die dag plaats zou vinden. En dat is gelukt.

    De zoektocht naar Puigdemont vond niet enkel plaats in Barcelona, maar strekte zich uit over heel Catalonië. Het staat gelijk aan een heksenjacht. Volgens Puigdemont kloppen vele zaken in het proces-verbaal ook niet. Volgens Puigdemont zou daarin hebben gestaan dat hij een strohoed droeg, in de kofferbak van een auto zou hebben gezeten en dat hij in Hamburg woonde. Al deze dingen zijn volgens de oud-president onjuist, maar de processen-verbaal van de politie hebben altijd de ‘presumptie van eerlijkheid’ en worden daarom direct als waarheid aangenomen.

    Puigdemont is inmiddels ontkomen aan de Catalaanse en Spaanse politie en is naar eigen zeggen teruggekeerd naar Waterloo, België. Hieronder koppel ik door aan een Tweet die Puigdemont heeft geplaatst.

    Enkele uren na de toespraak werd Salvador Illa dan officieel gekozen tot President de la Generalitat van Catalonië. Hij moet nog naar de Spaanse Koning Felipe VI om officieel benoemd te worden, maar dat is louter een formaliteit. Het zal de eerste keer zijn sinds 2010 dat de president afkomstig is van een pro-Spaanse partij. Ook bijzonder is dat er geen coalitie gesloten is tussen de PSC en andere partijen. Elke Catalaanse regering sinds de transitie van het bewind van Francisco Franco naar de democratie was een coalitieverband, maar in dit geval waren er enkel individuele overeenkomsten gesloten tussen PSC en ERC en PSC en Comuns om de aanstelling van Illa mogelijk te maken.

    Hoe het verder zal gaan met de onafhankelijkheidsbeweging na het verraad dat de ERC heeft gepleegd valt nog maar te bezien, maar het is duidelijk dat Carles Puigdemont de onbetwiste leider is van die beweging. We zullen dus op Puigdemont blijven letten in de komende maanden en jaren.