Op 10 juli 2023 gaf premier Rutte aan dat hij niet van plan was om lijsttrekker te worden bij de aankomende verkiezingen, die vervroegt plaats zullen vinden na de val van het kabinet, 3 dagen eerder. Hij wil nog wel de rit uitzitten tot er een nieuw kabinet is, maar daarna zal hij de politiek verlaten.
Dat is het einde van een tijdperk, immers gaan kinderen die nog nooit een andere premier hebben meegemaakt dan Rutte, al naar de middelbare school.
Echter is elk eind een nieuw begin, het is nu de vraag wie de volgende minister-president zal worden. Met een blik op de recente peilingen en de ervaringen uit de coalities die de afgelopen maanden zijn gevormd in de provincies zou het goed kunnen dat zowel BBB als VVD het hoogste ambt in handen zal krijgen bij de aankomende verkiezingen. Bij de eerstgenoemde ligt het voor de hand dat voorvrouw Caroline van der Plas zich straks premier mag noemen, al staat ze daar zelf nog niet voor te springen.
“Het zou zo maar kunnen dat de BBB de nieuwe premier gaat leveren. Maar dat hangt natuurlijk af van de verkiezingsuitslag. Ik zeg niet per se ‘nee’ als het erop neerkomt, maar we hebben ook andere goede namen.”
Over die “goede namen” maakt de politica nog weinig bekend, immers kunnen maar weinigen een politicus van de BBB noemen buiten Caroline zelf.
De VVD loopt al wat langer mee, heeft meer ervaring en heeft ook al menig bestuurder aan mogen leveren. Echter zal een lijsttrekkersverkiezing binnen de VVD uitwijzen wie de lijst aan zal voeren. Media speculeren al enigszins, zo zou oud-kamerlid André Bosman zich al kandidaat hebben gesteld als lijsttrekker. Een favoriet is de charismatische Klaas Dijkhoff, ex-fractievoorzitter die al eerder de Kamer verliet om meer tijd door te brengen met zijn gezin. Zijn fans blijven in teleurstelling, Dijkhoff gaf aan dat ie niet bereid was lijsttrekker te worden voor de VVD. Ook Edith Schippers, fractievoorzitter in de Eerste Kamer en voormalig Minister van VWS laat het lijsttrekkerschap aan zich voorbij gaan.
Een andere optie zou Dilan Yeşilgöz zijn, heden bekend als Minister van Justitie en Veiligheid. Ze staat bekend als een vastberaden politica en een fervent tegenstander van het woke-gedachtengoed. Als laatste de huidige fractievoorzitter van de VVD, Sophie ‘Tassendrager’ Hermans, maar zij mist toch echt enige vorm van een aansprekende en charismatische persoonlijkheid en stijl.
Buiten deze partijen lijkt Pieter Omtzigt erg populair bij de kiezers. Maar liefst 56% van de Nederlanders ziet hem als een adequate premier, zo stelt het 1Vandaag opiniepanel. De kiezer zoekt bovenal voor een eerlijke premier. Omtzigt is klaarblijkelijk een verbinder, hij is zowel populair bij kiezers van BBB en JA21 als bij SP en GroenLinks. Het zou hem een Hollandsche Kennedy kunnen maken, maar kan hij die verantwoordelijkheid wel aan? Immers zat hij al eerder met een burn-out thuis. Bovendien is het de vraag of Omtzigt wel zal meedoen met de verkiezingen. Hij heeft zich nog niet aangesloten bij een partij, en lijkt hier ook geen haast mee te maken. De tijd zal het leren, en de interne verkiezingen binnen de VVD zullen ons hopelijk enig perspectief verschaffen.
Uitdraai van mijn monoloog op Spotify, het origineel is hier te vinden.
5 mei 2023, bevrijdingsdag. Vandaag viert Nederland 78 jaar vrijheid van de Duitse bezetter. Een bevrijding, die hier, langs de kust van Normandië begon, waar ik vandaag sta met een kopje koffie. Jonge kerels van om en nabij 20, ongeveer mijn leeftijd, die hun leven gaven op een vreemd continent, tegen een vijand waar ze enkel over gelezen hadden.
In het woord bevrijding zit het woord vrij, vrijheid. Noemenswaardig om een korte monoloog over op te nemen, aangezien ik mij veel bezig hou met de vrijheidskwestie. Wanneer zijn we vrij, en wat is de vrijheid eigenlijk? De vrijheidsvraag staat centraal in veel van mijn artikelen op pitloos.metrafael.nl/, zo zal de oplettende lezer en luisteraar inmiddels al hebben opgemerkt. De toenemende staatssurveillance, de digitale munt, en andere Chinese politieke kwalen.
Willen wij eigenlijk wel vrij zijn? Zijn wij wel bekwaam genoeg om de verantwoordelijkheid van vrijheid op onze schouders te dragen? Vaak vergeten we dat vrijheid niet kan bestaan zonder de eigen verantwoordelijkheid. Vrijheid is niet bedoeld om het makkelijkst te zijn, en om het meest comfortabel. Als je niet oppast kan je snoeihard op je plaat gaan. Vrijheid is ook de vrijheid van anderen om je te kwetsen, iets wat zogenaamde links-liberalen nog wel eens vergeten. Vrijheid is ook niet veilig. Als je veilig wilt zijn, moet je thuis gaan zitten, met de gordijnen dicht, de deuren vastspijkeren en nooit meer iemand binnenlaten. Dan ben je veilig.
Tijdens de coronajaren, nu zo’n 2 jaar geleden, poogde westerse regeringen dit kluizenaarschap nogal eens op te leggen aan de bevolking. Oude dametjes die een ommetje maakten in Australië kregen een fikse bon. “Begrijpt u dan niet” spraken ze “dat u binnen veilig bent?” Als regeringen in de liberale en vrije westerse wereld dergelijke bevoegdheden kunnen hebben, kunnen we dan wel zeggen dat we echt vrij zijn? De vraag stellen is hem beantwoorden.
Het besef, dat onze vrijheid en onze verantwoordelijkheid niet vanzelfsprekend is, dat er in alle heldhaftigheid voor gevochten is dat vreemde mogendheden hun totalitaire heerschappij over andere volkeren staakten. Gevochten tot de dood aan toe, zoals hier 77 jaar geleden ook gebeurde, hier op landingsgebied Juno, waar ik rustig mijn koffie drink.
Als ik een boodschap mag meegeven. Is het dat we de vlam van de vrijheid weer nieuwe zuurstof toeblazen, opdat ie nog lang kan ronddolen. Blijf kritisch en blijf vrij.
Dit was Jaron, met de vrijheidsboodschap, voor Pitloos Network
De reden dat de Verenigde Staten het recht om wapens te dragen koestert en de rol van overheidsbeperking
De grondwet van de Verenigde Staten ging in 1789 van kracht, enkele jaren nadat de 13 voormalig Britse koloniën zich onafhankelijk verklaarden en een unie aangingen. In de primaire vorm bestaat het document uit 7 artikelen die staatsindeling van de nieuwgeschapen VS beschrijven. Zaken zoals de wetgevende, rechtsprekende en uitvoerende macht, hoe je een president kan afzetten en wat de relatie is tussen de federale overheid en de individuele staten. Ook de mogelijkheid op het wijzigen van de grondwet is hierin vastgelegd. Met een tweederde meerderheid in zowel het Huis van Afgevaardigden (Tweede Kamer, grofweg) als de Senaat (Eerste Kamer) kan er een amendement worden gemaakt. Een amendement kan een toevoeging doen, iets saneren of een wijziging aanbrengen.
Twee jaar na de bekrachtiging van de grondwet, werden er een tiental amendementen aangenomen, die tezamen de Bill of Rights genoemd worden. De vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van religie worden hierin onderschreven, alsmede de rechten van verdachten en het recht op een eerlijk proces. Ook het individueel recht op bezit wordt erin gewaarborgd. De overheid mag niet zomaar je huis confisqueren. Het tweede amendement, het recht om wapens te dragen, is wellicht het meest controversiële amendement in de Amerikaanse grondwet.
A well regulated Militia, being necessary to the security of a free State, the right of the people to keep and bear Arms, shall not be infringed.
Second Amendment
Critici zeggen dat het recht op wapenbezit niet van deze tijd is, dat het geweld aanwakkert, en criminaliteit makkelijker maakt. Ze wijzen dan op schietpartijen in scholen en winkelcentra. Progressieve spraakmakers beweren dat zodra de tweede amendement is geschrapt, en Amerikaanse burgers niet langer het recht hebben om wapens te dragen, dat het geweld en de schietpartijen dan ten einde zullen komen. Deze mensen doen een beroep op het empathisch vermogen van de lezer. Immers, is er iets wreders voor te stellen dan een schietpartij op een school waar tientallen kinderen op brute wijze om het leven komen? Het beroep op empathie wint veel zieltjes, maar is het ook realistisch? Om de zin te begrijpen, moeten we terug naar de basis.
Cartoon van een criticus van de Second Amendment, gepubliceerd op CNN
Wij mensen zijn niet veel meer dan eigenwijze apen, die behoeftes hebben, en als ze niet aan die behoeftes kunnen voldoen, elkaar de hersens inslaan om die behoeftes goedschiks of kwaadschiks te bemachtigen. Zoals Thomas Hobbes in zijn boek Le Cive schreef, zou de mens zich in een hypothetische situatie zonder wetstelsel in een “Bellum omnium contra omnes” verkeren, een oorlog van allen tegen allen. Deze strijd van allen tegen allen kan alleen worden gestopt als de mens zijn vrijheid vrijwillig zou inperken, door een sociaal contract aan te gaan met een heerser. De facto zou hierdoor een staat vormen, waardoor een soeverein individu een deel van zijn vrijheid inlevert voor een stuk zekerheid. Volgens John Locke had de staat enkel legitimiteit als deze de algemene wil van het volk representeerde. Dit principe wordt volkssoevereiniteit genoemd. Locke zag in dat een staat ook buiten het boekje kon gaan, en teveel macht in handen kon nemen. Daarom moest het volk een garantie hebben dat de staat zich nooit tegen het volk mocht keren. Hierdoor moest de overheid ook beperkt worden in haar doen en laten. Een staat zal logischer wijze altijd toegaan naar meer controle, dit is bestuurlijk voordeliger, aangezien deze dan het gedrag van de bevolking efficiënter kan bijsturen, om zo beleid, vaak vanuit een ideologische inborst, op te leggen. De traditionele grondrechten zijn constitutioneel vastgemetselde grondrechten die zich specifiek erop richten om de burger te beschermen tegenover de overheid. De Bill of Rights is een verzameling van deze belangrijke traditionele grondrechten.
Het tweede amendement, het recht op wapenbezit, is in betekenis niet veel anders dan de andere amendementen. Het is er immers op gericht om de staat op afstand te houden. Net zoals de vrijheid van meningsuiting er is om ervoor te zorgen dat de staat je nooit kan vervolgen omwille van meningen die niet in lijn liggen met het gedachtengoed van deze staat. Ten tijde dat alle staten ter wereld de teugels strakker aantrekken, is het juist belangrijk om de klassieke grondrechten te waarborgen. Het tweede amendement is wellicht het belangrijkste klassieke grondrecht. Anders dan de vrijheid van meningsuiting, wat een meer abstracte vorm van macht is, is het recht op wapenbezit een zeer fysieke vorm van macht. Dit recht is een handrem, een noodstop. Het is bedoeld om het geweldsmonopolie van de staat te doorbreken. Op het moment dat de staat zo machtig wordt dat ze tirannie gaan bedrijven over hun eigen burgers, moeten deze burgers de mogelijkheid hebben om aan de noodrem te trekken, om tegen de overheid te zeggen: “Tot hier en niet verder.” De beperkingen van het recht op wapenbezit, die veelal uit de koker van de Democratische Partij komen, moeten zodoende beschouwd worden als een directe schending van de balans op het geweld. Er van uitgaande dat überhaupt het geweldsmonopolie in balans kan zijn.
Vanuit Europees perspectief moet begrepen woorden waarom dat amendement er is. Het concept van vrij wapenbezit is iets wat in het leeuwendeel van Europa onbekend is. Toch is het cruciaal in het in lijn houden van de overheidsmacht. In mijn ogen is wapenbezit een groot onderdeel van het vrije burgerschap. Het is te hopen dat dit besef onder Europeanen ook begint te dagen.
Hedendaags komt het vaak voor om Jan en alleman overal maar de schuld van te geven. Als een leerling op school slechte resultaten haalt, of deviant gedrag vertoont, dan is dat de schuld van allerhande mentale stoornissen (ADHD, ASS), of het is de schuld van de klasgenootjes, of van de leraren, of van een schoolsysteem dat dan wel niet deugt. Of dit een basis heeft in de realiteit laat ik in het midden, maar dat is dan ook niet mijn punt. Ook in het politieke discours zie je dit wegloopgedrag, van rechts naar links, zolderkamernazi’s die de schuld aan de Joden geven dat ze geen meisje kunnen krijgen, geen baantje kunnen krijgen en sociaal uitschot zijn. Net zo erg zijn de keldercommunisten, die hun armoede of incellisme de schuld geven aan het kapitalisme, het patriarchaat of witte suprematie. Het gaat alle kanten op. Het is de schuld van Rutte! Nee toch van Kaag! Nee toch van Wilders! Nee, het is de schuld van het WEF! Nee het is juist de schuld van het populisme! Welnee, het is de schuld van de Europese Unie! Iedereen verklaart zichzelf onschuldig, slechts een product van diens opvoeding, en de volledige omgeving hoofdverdachte van diens tegenspoed.
Het is het resultaat van een bepaald gedachtengoed. Het gedachtengoed van een generatie die met fluwelen handschoentjes is aangepakt. Als iemand wordt grootgebracht met het idee dat het nooit iets fout kan doen, en dat de schuld altijd bij iemand anders ligt, dan leert diegene nooit omgaan met schuld, spijt en boetedoen. Het is een onhoudbare formule. De schuld wordt rondgespeeld als een voetbal, en aan het eind van de dag heeft zowel niemand als iedereen het gedaan. Want dit is de waarheid:
Wij zijn allen verantwoordelijk voor onze eigen daden. Dit betekent verantwoordelijkheid voor alle goede daden, maar ook voor alle misdaden. Dit betekent niet dat er zich niet bij iedereen barrières zijn die opgeworpen worden, in ieder pad is dit zo en zo zal dit altijd zijn. Deze blokkades moeten niet gezien worden als een permanente wegversperring, maar als een omleiding, die genomen moet worden om bij de bestemming uit te komen. Neem de omleiding. Zo zie je eens een ander deel van de route. Probeer niet bij de pakken neer te zitten, maar het verlies te incasseren en een alternatief zoeken.
In het marxistisch denken is er een inherente vorm van anti-verantwoordelijkheids denken te bespeuren. Ten eerste dat de arbeidersklasse wordt tegengehouden door de bezittende klasse. Het kan wel degelijk waar zijn, maar dat betekent niet dat het daarom zin heeft om bij de pakken neer te zitten. Met slap geouwehoer koop je nog geen kop koffie. Wat wel helpt, zijn pragmatische oplossingen, manieren om te omzeilen. Alternatieven zijn er bijna altijd. De urbaan-marxistische attitude is veelal bij moderne communisten te zien. Boos op de wereld en boos op “het systeem”. Terwijl ze geen moeite doen om een opleiding te doen die in de praktijk er ook echt voor zorgt dat ze excelleren. Immers zijn het tegenwoordig eerder de ambtenaren, studenten en werklozen die zichzelf links labelen dan de arbeiders zelf.
“Smash Capitalism”. Dure macbook, dure ijskoffie van Starbucks, met een mondmasker als gevolg van een big-pharma-campagne. Ironie in één foto prachtig weerspiegeld.
De moderne marxist gaat naar de Starbucks voor zijn latte, uiteraard in regenboogkleuren en met een scheut sojamelk, de buitenwereld moet natuurlijk wel zien dat hij deugt. Ook wordt het inkomen uitgegeven aan de nieuwste iPhone en MacBook. Een simpelere telefoon voldoet niet. En wat is de rechtvaardiging? “In een kapitalistisch systeem kan je niet anders dan meedoen, omdat je anders niet overleeft.” Het is waar, maar als overleven betekent leven als comsumptiezombie, om elk jaar weer de nieuwste Appleproducten aan te schaffen en wat voor troep niet al. Het besef dat deze consumentenmens de megacorporaties precies in de kaart spelen, lijkt maar niet te dagen. Het zou prima mogelijk zijn om zo collectivistisch mogelijk te leven in een samenleving waar de vrije markt floreert. Het zou mogelijk zijn om je af te zetten, een commune te beginnen op het platteland, goederen te delen, samen net genoeg geld verdienen door handel met de buitenwereld om de grond te pachten, en voor de geld autonoom te leven. Maar dat is nooit wat er gebeurt. Ook niet op grote schaal trouwens. Het ging namelijk best goed in de communistische landen, aldus de marxisten. En als het niet zo was, dan was dat de schuld van het westen. Altijd weer de schuld van iemand anders.
Het denken in problemen moet veranderen in het denken in oplossingen. Het is exact waarom de vrije markt ook op zoveel facetten te bewonderen is. In een planeconomie is er de keuze uit één merk.1 Voldoet dat merk niet, dan is er weinig om tegen te doen. In de vrije markt houdt ieder individu het recht om een ander product te kiezen, maar ook om een eigen product op de markt te brengen, met een eigen succesformule, en hier een inkomen uit te halen. De vrije markt is de meest democratische manier van handel die er is. Ieder heeft invloed, en kan stemmen met de voeten.
Wij mensen willen excelleren in het leven. Kapitaal vergaren, het leven van onze nazaten vergemakkelijken. Echter gaat dit niet bij ieder even makkelijk. Toch heeft ieder de mogelijk om te excelleren. Bij tegenslagen is er niemand die je over de heuvel heen kan helpen dan jijzelf. Het is daarom ook altijd belangrijk om kritisch naar jezelf te kijken, en de beste versie van jezelf zijn. Als je te ongezond bent, geef niet de schuld aan de maatschappij, om jezelf maar te comfortabiliseren, maar onderga zelf actie, ga sporten of gezonder eten. De gehele Fat Acceptancebeweging is gestoeld op mensen die diep vanbinnen ook wel weten dat ze ongezond en zelfdestructief bezig zijn, maar die voor de makkelijke leugen kiezen in plaats van de ongemakkelijke waarheid. De leugen dat het de schuld van de maatschappij is dat er soms met een schuin oog naar hen wordt gekeken, en dat het niet de schuld van henzelf is dat ze zichzelf dit hebben aangedaan, door er verkeerde levensstandaarden op na te houden. Zorg dat je niet je eigen barrière bent, maar wees innovatief en werk om je barrières heen. Ieder heeft de mogelijkheid om te excelleren, maar niet iedereen maakt dezelfde reis. Dat is toch niet erg? Dat bouwt karakter.
Leven is lijden. Zonder lijden is er geen leven. Geen pieken zonder dalen. Zo is het ook in het Boeddhisme. Lijden staat centraal in de levensbeschouwing. Lijden wordt gecategoriseerd als fysiek lijden, zoals pijn, maar ook mentaal lijden, zoals angst of verdriet. De wereld is constant in beweging. Hoewel wij de wereld ervaren als constant, is deze juist erg veranderlijk. Veranderingen zorgen ervoor dat wij gefrustreerd raken, en op deze manier kunnen wij lijden. Wij lijden als iemand sterft in de vorm van verdriet, in de manier van woede als iemand ons onrecht aandoet maar ook als jaloezie als iemand anders meer excelleert dan onszelf. Het is onze taak om problemen om te vormen in uitdagingen, en mislukkingen in lessen. Op deze manier kunnen wij excelleren, en onderweg wijsheid, geluk en liefde opdoen.
Bomen met de dikste stam staan in de sterkste wind.
1 Ik moet nog reeds een artikel over het corporatisme maken.De vrije markt is ook geen koek en ei.
De Amerikaanse roman The Hunger Games van Suzanne Collins kwam uit in 2008, en beschrijft het fictieve land Panem, op de plek waar ooit de Verenigde Staten lag. Panem kwam vermoedelijk tot stand na een nucleaire oorlog, waarbij een groot deel van de wereld verwoest is en de mensheid sterk in aantallen is teruggebracht. Panem is een totalitaire dictatoriale staat, en wordt geregeerd door president Coriolanus Snow. Het land bestaat uit het Capitool, de belangrijkste stad van Panem en waar de bestuurlijke macht gevestigd is, en uit 12 districten, die functioneren als een soort provincies. Elk district heeft zijn eigen taak en levert een bepaald soort goederen aan het Capitool, zo is District 4 gespecialiseerd in de visserij en District 11 in de landbouw. Het Capitool regeert met harde hand over het land, en terwijl de inwoners van het Capitool in grote weelde leven, moeten de arbeiders van de districten elke dag zwoegen om het Capitool tevreden te houden. In het tweede boek, Catching Fire, beginnen de fundamenten van een grote opstand zichtbaar te worden. De opstand, die pas echt in volle gang gezet word in het derde boek, Mockingjay, weet uiteindelijk het Capitool op haar knieën te dwingen.
Toen ik mij recentelijk weer eens in het verhaal begon te verdiepen, viel er mij een meta-laag op in het boek. Wat het verhaal in feite probeert te vertellen is het verhaal van de Franse Revolutie. Het Capitool symboliseert de Adel, een klasse die doordrenkt is van luxueuze spijzen en dranken, kleurrijke kleding, sieraden, en zelfs lichaamsmodicitaties als statussymbool. In de film hebben de inwoners van het Capitool vaak een androgyne indruk, er is namelijk geen benodigdheid meer om de geslachten te scheiden, immers vervullen man noch vrouw enig werk, en leven ze beiden een egocentrisch leven waar de waan van de dag wordt gekenmerkt door mode. President Snow is de leider van het Capitool en heeft absolute macht. Hij is te vergelijken met koning Louis XIV, de Zonnekoning.
Het proletariaat, of het proto-proletariaat, is te vergelijken met de inwoners van Panem’s districten. Hardwerkende doch arme mensen, mannen werken op het land, in de fabriek of in de mijnen, terwijl de vrouwen voor de kinderen zorgen, huistaken verrichten en koken met het karige voedsel waar ze dan al niet haar handen op kan krijgen. Dit volk komt in opstand tegen het Capitool, zoals de lage stand in opstand kwam tegen de adel. Ook Napoleon komt voor in het verhaal, in de rol van President Coin, de vrouwelijke leider van het 13de district, wat voorheen werd gezien als verloren. Als Coin de macht weet te grijpen in het nieuwe Panem, en de opstand ten einde komt, poogt zij de inwoners van het Capitool aan gelijke gruweldaden te onderwerpen zoals het oude Capitool voorheen met de inwoners van de districten deed. Hoewel Coin democratisch pretendeert te zijn, schuwt ze oog-om-oog, tand-om-tand praktijken niet. Het volk is immers uit op wraak. De ironie hierbij is dat een soortgelijke dictator na de opstand opkomt, die de waarden van de revolutie direct weer vergooid. De vergeldingsacties tegen de inwoners van het Capitool zijn te vergelijken met La Terreur, waar revolutionaire Fransen leden van de adel in grote getale onder de guillotine legden.
Ook zijn er referenties naar de Romeinse tijd te vinden, zo wordt er veelal gebouwd in een Neoclassicistische stijl, zoals ook het Amerikaanse Congres en het Witte Huis gebouwd zijn. Het land Panem, word in het Latijn vertaald als brood. Hierin zit het Latijnse spreekwoord Panem et circenses, wat vrij vertaald Brood en spelen betekent. Hiermee wordt bedoeld dat een staat gratis goederen uitdeelt en evenementen organiseert om de bevolking tevreden en afgeleid te worden, zodat ze blind zijn voor corruptie en onrecht. Wat weer te herleiden is op het verhaal. Als laatste, de Avox. Met Avox wordt bedoeld iemand die anti-overheidspropaganda gebezigd heeft, en als straf diens tong afgesneden heeft gekregen. Vox is Latijn voor stem, en het voorzetsel a-, betekent niet of anti, denk maar aan theïst of atheïst. Avox betekent dus zonder stem, wat logisch is, aangezien zij zonder tong niet spreken kunnen. Interessant wat je tegen kan komen als je dieper graaft.
Wij Nederlanders hebben sinds jaar en dag te maken gehad met een immense bevolkingsgroei. Waar we in 1900 nog ongeveer 5 miljoen inwoners hadden, en in 1950 10 miljoen, hebben we in 2022 te maken met 17,5 miljoen inwoners. Dit aantal inwoners hebben we te verdelen over ongeveer 41.500 vierkante kilometer, wat ervoor zorgt dat we gemiddeld 424 Nederlanders per kilometer moeten verspreiden.
Vergelijk deze bevolkingsdichtheid maar eens met andere landen.
Frankrijk
114/km²
Duitsland
233/km²
België
380/km²
Verenigd Koninkrijk
271/km²
Verenigde Staten
34/km²
Bron: Verenigde Naties
Nederland is, met uitzondering van de microstaten Vaticaanstad, San Marino en Monaco, verreweg het meest dichtbevolkte land van Europa.
Ruimte, zo weet iedereen, is een groot goed. En in ons prachtige land is dat maar al te waar. We moeten goed omgaan met elke vierkante meter, en nadenken bij elke straat en elk plein. Het is daarom ook zo dat urban planning big business is in ons vaderland. Nederlanders zijn heer en meester in het zorgvuldig uitplannen van de werkruimte. Steden zoals Almere, Lelystad maar ook Zoetermeer en Spijkenisse moesten volgens de Eerste Nota Ruimtelijke Ordening en Tweede Nota Ruimtelijke Ordening uitbreiden. In deze nota’s stond dat de bevolkingsgroei van de grootste steden gelijker over kernen moesten worden verdeeld, zodat deze steden niet te veel zouden uitpuilen. Reeds zouden er groeikernen worden aangewezen, die het centrum zouden worden van het stedelijke bevolkingsoverschot. Kleine dorpen, die voorheen uit misschien uit duizenden mensen bestonden, groeiden binnen tientallen jaren tot middelgrote steden met ziekenhuizen, treinstations en winkelcentra. Waar deze groeikernen snel voor capaciteit zorgden, groeide de stad niet organisch mee. In plaats van groei die geleidelijk gaat en tientallen jaren duurt, werden er Vinex-wijken uit de grond gestampt. Geplande wijken, met in de kern een gepland winkelcentrum, en allemaal dezelfde soort huizen met een zielloze architecturale stijl. In de seculiere Lage Landen was er geen ruimte meer voor de ziel, alles moest sober en praktisch. Niets werd aan het toeval overgelaten, planning speelde de eerste viool. De groeikernen kregen planwijken, met planstraten, waarin de brave planburgers in hun planauto’s vanaf hun planhuizen naar hun planwerk reden. Vaak kon er ook nog wel aan de rand van deze wijken een stukje groen vanaf, een plan-tsoen. Mits deze elke maand netjes gekortwiekt werd.
Een Vinex-wijk, het paradijs van middelmatigheid
En zo geschiedde. De brave middenklasse, die hun dagen slijten op kantoor en daar modaal of net bovenmodaal verdienen, betrokken deze wijken. Ze namen er een kind, en als ze in een wilde bui waren, twee. Eventueel een huisdiertje, niet meer. Voor de lagere klasse gold een ander verhaal, voor hen herrezen er flatgebouwen, grijze muren van tientallen meters hoog en soms wel een halve kilometer lang. Ook de allochtonen betrokken zich en masse in dit soort gebouwen. Dit was onder andere te zien aan de antenneschotels, waarmee ze in hun appartementjes nog wel Turkije 1, 2 en 3 konden ontvangen. In deze wijken is de criminaliteit nooit ver te zoeken, en wonen veel bijstandsgezinnen. Duizenden mensen opgepropt in een enkel blok, het is duidelijk dat we een ruimtegebrek hebben.
Bijlmerflats, Amsterdam
Edoch heeft de Nederlandse regering er geen enkele moeite mee om de immigratiekraan open te blijven houden. In deze tijden waar iedereen en zijn moeder op zoek zijn naar een betaalbare starterswoning, lijkt het rationeel om terughoudend te zijn op immigratie, en eerst in te zetten op voldoende huizen bouwen voor de mensen die nu zoekende zijn. Het is dweilen met de kraan open, zoals een zekere heer Fortuyn 20 jaar geleden al zei. Dan ken je de Nederlandse regering nog niet. Onder het beleid van Mark Rutte is het netto migratiesaldo alleen maar gestegen over de jaren. In 2021 kwamen er 108.275 nieuwkomers in ons land wonen, vergelijkbaar met een stad als Alkmaar, die er elk jaar bijkomt. Concreet zou dit betekenen dat we elk jaar een nieuw Alkmaar uit de grond moeten slaan om ook maar bij te blijven bij de huidige migratiegetallen. En dat lukt ons steeds maar niet. De bevolking van Nederland is in groei. In 2021 hadden wij te maken met een totale bevolkingsgroei van 116.000 man. Migratie is voor 93,1% verantwoordelijk voor deze groei. Geen verrassing, aangezien het Nederlandse geboortegetal erg laag ligt, op gemiddeld 1,57 geboorten per vrouw. Dit is onder het aantal dat nodig is om een bevolking op peil te houden, exclusief immigratie.
Enfin, we hebben dus te maken met een grote bevolkingsgroei in een toch al krap land, en aangezien de politieke wil er niet is om de migratiestroom enigszins in te dammen, zoekt de politiek naar een andere oplossing. Ziehier de boerenstand in Nederland. De boeren zijn grootgrondbezitters, en op deze grond verbouwen zij hun gewassen. Een interessante actor voor de regering, ze zouden namelijk dolblij zijn met wat van hun grond. Op deze grond kunnen er weer lelijke plansteden gebouwd worden, om al die 116.000 mensen te huisvesten. Het doel, hoewel verbloemd met een stikstofprobleem dat buiten de bureaucratie geen hout snijdt, is het verkrijgen van meer groeiruimte, meer Lebensraum, if you will.
De provincie Gelderland dacht even het voortouw te nemen, ware het niet dat een document uitlekte. Een bestemmingsplan voor het Veluwegebied kwam onder ogen van het publiek, met bijvoorbeeld een toevoeging van 4000 woningen tussen Nijkerk en Amersfoort, en nog eens 4000 woningen bij Hoevelaken. Maar het opmerkelijkst is het plan voor het kleine dorp Stroe in de gemeente Barneveld, wat hedendaags bestaat uit slechts 1.670 inwoners. In het plan zou het dorp moeten uitbreiden met 25.000 woningen. Laten we even rekenen. Als er starters in deze huizen komen te wonen, die anderhalf kind krijgen, dan heb je dus te maken met 3,5 inwoners per huis. Concreet zou dat dan wijzen op een stad dat bestaat uit meer dan 89.000 inwoners. Te vergelijken met een stad als Hilversum. Stroe City, werd het plan ook wel genoemd. Ophef volgde, niet alleen onder sympathisanten van de boerenprotesten, maar ook door de gemeente Barneveld zelf, die laaiend op het nieuws reageerden, ze waren hierover immers niet ingelicht. Hierdoor liet de provincie weten dat he allemaal een fout was, en dat het bestemmingsplan eigenlijk helemaal niet bestond. Yeah right.
De inmiddels ingetrokken kaart van het provinciebestuur Gelderland
Kleine en lokaal gerichte dorpen moeten plaatsmaken voor groeikernsteden zonder enige ziel of karakter, met straten die evenveel vormen hebben als een ruitjesblouse, waaraan duizenden precies dezelfde huizen worden gebouwd. Alles gestandaardiseerd, alles gefabriceerd. Alles om maar aan de destructieve migratiestromen te kunnen blijven voorzien. De gewone Nederlander blijft over, ontheemd in zijn eigen land, omringd met modernistische gebouwen die slechts functie kennen, en op geen enkele manier te onderscheiden zijn met de modernistische gebouwen die overal op de wereld in opbouw zijn. De cultuur en identiteit, verdund en verdwenen, plaatsgemaakt voor een kosmopolitische eenheidsworst. Alles in de naam van de eeuwige eenwording, gesterkt door economische belangen.
Vandaag is het de dag van de Zonnewende, die de kortste nacht van het jaar inluidt. Het gebruik is in Nederland al eeuwen uit de mode geraakt, maar heeft recent weer populariteit gewonnen, met kleinschalige vieringen in o.a. Overijssel. In Scandinavië is het gebruik nooit ver weg geweest. Denk aan het Zweedse Midsommar. Dit feest bestaat uit het ontsteken van een vreugdevuur, traditionele dans en een uitbundige maaltijd. In Zweden, Finland en Estland is Midzomer een van de belangrijkste en grootste feesten van het jaar, vergelijkbaar met zoals wij het Sinterklaasfeest vieren.
Volgens de oude traditie gingen de wijzen op zoek naar geneeskrachtige kruiden, omdat ze geloofden dat deze planten op die avond de grootste magische potentie hadden. Het vreugdevuur had als functie om kwade geesten te verdrijven, zoals we dit ook in oude Indianenculturen terugzien.
De teloorgang van het feest in Nederland, Vlaanderen en Duitsland is veroorzaakt door de verspreiding van het Christelijk geloof, en zodoende werd het Midzomerfeest gekerstend tot Sint-Jansdag, bedoeld om de geboortedag van Johannes de Doper te vieren. Iets wat nooit echt aansloeg bij de Germaanse stammen.
Toch vinden er de laatste tijd steeds meer Midzomerfeesten plaats in Nederland. Deze worden vaak georganiseerd door jonge mensen die zich interesseren in de cultuur van hun vroege voorouders. Zo wordt er jaarlijks in het Overijsselse Mariënheem het midzomerfeest gevierd. Al heeft het weinig weg van het feest zoals het in Zweden wordt gevierd, en kent het een nuchter Nederlands festivalkarakter. Ach ja. Met genoeg bier zijn alle volksfeesten leuk.
De interesse naar het verleden vanuit jonge Nederlanders komt uit de Europese cultuur die steeds meer aan het verwateren is. Dit culturele faillissement, de Amerikanisering en commercialisering zorgt ervoor dat steeds meer Europeanen zich nostalgische voelen naar de oude tijd, toen Europa nog jong was, en alles simpeler, puurder en dichter bij de natuur. Het bekijken van afbeeldingen van het Scandinavische midzomerfeest geeft een rustgevende impressie. De bloemenpracht, het verse fruit en de dranken in de kristallen bekers zullen menig op-de-natuur-gerichte mens doen verlangen naar een tijd van lang gelee. Het is daarom niet zo gek dat de symboliek en de tradities van Germaanse en Noorse culturen steeds vaker voorkomen. Daarbij is het zo dat sommige Germaanse volksfeesten nog steeds worden gevierd, maar we het verhaal van origine niet meer kennen. Zo refereert het Sinterklaasfeest naar het mythologische verhaal van oppergod Wodan, die met zijn paard door de hemelen reed. Sinterklaas is gebaseerd op Wodan, die net als de Goedheiligman een lange witte baard bezat. Wodan’s twee zwarte raven, die als wijze vogels werden gezien, vlogen elke dag over de wereld, om vervolgens verslag uit te brengen aan Wodan. Zo hield Wodan in de gaten wie zich deugdelijk gedroeg en wie niet. Dit heeft een directe correlatie met het concept van Zwarte Piet. “Wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe.”
Nu West-Europa een post-Christelijke periode inschuift, een meerderheid van Nederland zich voor het eerst als niet-religieus kenmerkt, en de Europese cultuur zich in een algemene crisis bevind, denk ik dat de hernieuwde interesse in het vroege Europa alleen maar gaat groeien.
Dus als ik even op de zaak vooruit mag lopen, zeg ik met gepaste trots:
