Blog

Ieder die wel eens discussies voert met vrienden en familieleden, en daar het belang van privacy bepleit, loopt ongetwijfeld wel eens tegen deze welbekende dooddoener aan: “De overheid wil mijn persoonlijke gegevens inzien? Ach, ik heb toch niks te verbergen.” Het is een veelgebruikte zin die een ongekend niveau van frustratie over mij stort. Hoe kan het zo zijn dat iemand zo weinig inzicht heeft, en dat iemand totaal geen idee heeft wat diegene over zich heen stort op het moment dat ie zich onverschillig opstelt tegenover de structurele inperking van diens privacy en vrijheden. Feitelijk wordt er met de witte vlag gewapperd.

Het is inherent aan de overheid om te streven naar zo veel mogelijk surveillance op haar burgers. Dit levert namelijk een bestuurlijk voordeel op. Des te minder geheimen de burger heeft voor haar overheid, des te efficiënter kan de overheid de burger bijsturen in gedrag dat volgens deze overheid wenselijker is. De staat heeft er belang bij dat stukje bij beetje, er wat vrijheid wordt opgegeven voor veiligheid. En mensen zijn vanuit hun emotionele denken snel geneigd om mee te gaan met een maximalisatie van veiligheid. Immers, is het niet een ontzettend geruststellend idee dat een moeder nooit meer haar zoontje kan verliezen in het winkelcentrum, omdat de locatie van haar kroost via een handige app zo achterhaald kan worden, met behulp van de chip die onder de huid van haar zoon geïmplementeerd is. En is het niet ontzettend fijn om te weten dat de kerel die jou heeft beroofd op de hoek van de straat, met een druk op de knop kenbaar gemaakt kan worden, door middel van de facial recognition software die in de surveillancecamera ingebouwd zit. Het klinkt als bijna als een goed idee.

Elk surveillancemiddel dat een individu kan ondersteunen, kan zich ook tegen dit individu keren. Aan welke organisatie jij geld overmaakt, welke producten je koopt, hoe vaak je vliegt, elke dag wordt het steeds makkelijker voor technologie om achter deze persoonlijke kwesties te komen. En reken maar dat hier gretig gebruik van gemaakt zal worden in de toekomst. De ontwikkeling van de digitale euro zijn voorbeelden hiervan. Door de digitale euro te gebruiken, is het mogelijk voor overheden en banken om in te zien waar jij je geld aan uitgeeft. Nu kan je denken, wat maakt het uit? Wat kan het de overheid schelen of jij pindakaas of jam koopt in de supermarkt? Omdat in situaties waar mensen in het nauw gedreven worden, en zich geforceerd voelen om zich tegen de overheid te keren, het plotseling wel heel aantrekkelijk is voor overheden om je te surveilleren. En dan kom je er achter dat je toch wel wat te verbergen hebt.

Nu hoor ik sommigen denken: “Dat de mogelijkheid er is betekent niet dat onze liberale democratieën het ook gebruiken, dat soort draconische surveillancepraktijken gebeuren alleen in China.” Dat dacht ik vroeger ook. Tijdens de befaamde truckersdemonstraties in Canada, waar vrachtwagenbestuurders demonstreerden tegen het COVID-beleid, aangezien zij een prik moesten halen om de Canadees-Amerikaanse grens te passeren, en zij zonder werk zouden zitten als ze hiermee niet akkoord zouden gaan. De “liberale” Canadese overheid, onder leiding van de “liberale” Justin Trudeau, heeft bankrekeningen van demonstranten bevroren om ze zo aan te moedigen zich van demonstreren te onthouden. Dit werd goedgepraat met de scheve vergelijking: “Als een bank een hypotheek van iemand zou willen intrekken omdat iemand zijn huis gebruikt om drugs te verkopen, zou dat dan ook slecht zijn?” Een beschamend slechte vergelijking die niet met de realiteit te verenigen is. Het bevriezen van een bankrekening is een harde stoot onder de gordel, het maakt het voor demonstranten onmogelijk om te betalen voor boodschappen, medicijnen of huur. De toekomstvisie van onze overheid zal ook in het teken staan van ontmoedigen en aanmoedigen. Goed gedrag belonen en slecht gedrag bestraffen. Het is een vorm van arrogantie dat een overheid beter weet waar een burger behoefte aan heeft dan dat de burger dat zelf weet. Wij zijn onze overheid helemaal niets verschuldigd. Immers zijn wij, de burgers, degenen van wiens zakken de ambtenaren leven, en vanwaar onze eigen vrijheden ingeperkt worden. Wij moeten ons hiervan bewust worden, en actief deelnemen in het terugdringen van de overheidsbemoeienis. Immers zijn wij vrij geboren, vrij om onze eigen keuzes te maken, en niet geboren om alles te doen als de overheid er ons toestemming voor geeft.

Je hebt niets te verbergen, tot dat je alles te verbergen hebt…

Verstoppertje spelen met de verantwoordelijkheid

Hedendaags komt het vaak voor om Jan en alleman overal maar de schuld van te geven. Als een leerling op school slechte resultaten haalt, of deviant gedrag vertoont, dan is dat de schuld van allerhande mentale stoornissen (ADHD, ASS), of het is de schuld van de klasgenootjes, of van de leraren, of van een schoolsysteem dat dan wel niet deugt. Of dit een basis heeft in de realiteit laat ik in het midden, maar dat is dan ook niet mijn punt. Ook in het politieke discours zie je dit wegloopgedrag, van rechts naar links, zolderkamernazi’s die de schuld aan de Joden geven dat ze geen meisje kunnen krijgen, geen baantje kunnen krijgen en sociaal uitschot zijn. Net zo erg zijn de keldercommunisten, die hun armoede of incellisme de schuld geven aan het kapitalisme, het patriarchaat of witte suprematie. Het gaat alle kanten op. Het is de schuld van Rutte! Nee toch van Kaag! Nee toch van Wilders! Nee, het is de schuld van het WEF! Nee het is juist de schuld van het populisme! Welnee, het is de schuld van de Europese Unie! Iedereen verklaart zichzelf onschuldig, slechts een product van diens opvoeding, en de volledige omgeving hoofdverdachte van diens tegenspoed.

Het is het resultaat van een bepaald gedachtengoed. Het gedachtengoed van een generatie die met fluwelen handschoentjes is aangepakt. Als iemand wordt grootgebracht met het idee dat het nooit iets fout kan doen, en dat de schuld altijd bij iemand anders ligt, dan leert diegene nooit omgaan met schuld, spijt en boetedoen. Het is een onhoudbare formule. De schuld wordt rondgespeeld als een voetbal, en aan het eind van de dag heeft zowel niemand als iedereen het gedaan. Want dit is de waarheid:

Wij zijn allen verantwoordelijk voor onze eigen daden. Dit betekent verantwoordelijkheid voor alle goede daden, maar ook voor alle misdaden. Dit betekent niet dat er zich niet bij iedereen barrières zijn die opgeworpen worden, in ieder pad is dit zo en zo zal dit altijd zijn. Deze blokkades moeten niet gezien worden als een permanente wegversperring, maar als een omleiding, die genomen moet worden om bij de bestemming uit te komen. Neem de omleiding. Zo zie je eens een ander deel van de route. Probeer niet bij de pakken neer te zitten, maar het verlies te incasseren en een alternatief zoeken.

In het marxistisch denken is er een inherente vorm van anti-verantwoordelijkheids denken te bespeuren. Ten eerste dat de arbeidersklasse wordt tegengehouden door de bezittende klasse. Het kan wel degelijk waar zijn, maar dat betekent niet dat het daarom zin heeft om bij de pakken neer te zitten. Met slap geouwehoer koop je nog geen kop koffie. Wat wel helpt, zijn pragmatische oplossingen, manieren om te omzeilen. Alternatieven zijn er bijna altijd. De urbaan-marxistische attitude is veelal bij moderne communisten te zien. Boos op de wereld en boos op “het systeem”. Terwijl ze geen moeite doen om een opleiding te doen die in de praktijk er ook echt voor zorgt dat ze excelleren. Immers zijn het tegenwoordig eerder de ambtenaren, studenten en werklozen die zichzelf links labelen dan de arbeiders zelf.

De moderne marxist gaat naar de Starbucks voor zijn latte, uiteraard in regenboogkleuren en met een scheut sojamelk, de buitenwereld moet natuurlijk wel zien dat hij deugt. Ook wordt het inkomen uitgegeven aan de nieuwste iPhone en MacBook. Een simpelere telefoon voldoet niet. En wat is de rechtvaardiging? “In een kapitalistisch systeem kan je niet anders dan meedoen, omdat je anders niet overleeft.” Het is waar, maar als overleven betekent leven als comsumptiezombie, om elk jaar weer de nieuwste Appleproducten aan te schaffen en wat voor troep niet al. Het besef dat deze consumentenmens de megacorporaties precies in de kaart spelen, lijkt maar niet te dagen. Het zou prima mogelijk zijn om zo collectivistisch mogelijk te leven in een samenleving waar de vrije markt floreert. Het zou mogelijk zijn om je af te zetten, een commune te beginnen op het platteland, goederen te delen, samen net genoeg geld verdienen door handel met de buitenwereld om de grond te pachten, en voor de geld autonoom te leven. Maar dat is nooit wat er gebeurt. Ook niet op grote schaal trouwens. Het ging namelijk best goed in de communistische landen, aldus de marxisten. En als het niet zo was, dan was dat de schuld van het westen. Altijd weer de schuld van iemand anders.

Het denken in problemen moet veranderen in het denken in oplossingen. Het is exact waarom de vrije markt ook op zoveel facetten te bewonderen is. In een planeconomie is er de keuze uit één merk.¹ Voldoet dat merk niet, dan is er weinig om tegen te doen. In de vrije markt houdt ieder individu het recht om een ander product te kiezen, maar ook om een eigen product op de markt te brengen, met een eigen succesformule, en hier een inkomen uit te halen. De vrije markt is de meest democratische manier van handel die er is. Ieder heeft invloed, en kan stemmen met de voeten.

Wij mensen willen excelleren in het leven. Kapitaal vergaren, het leven van onze nazaten vergemakkelijken. Echter gaat dit niet bij ieder even makkelijk. Toch heeft ieder de mogelijk om te excelleren. Bij tegenslagen is er niemand die je over de heuvel heen kan helpen dan jijzelf. Het is daarom ook altijd belangrijk om kritisch naar jezelf te kijken, en de beste versie van jezelf zijn. Als je te ongezond bent, geef niet de schuld aan de maatschappij, om jezelf maar te comfortabiliseren, maar onderga zelf actie, ga sporten of gezonder eten. De gehele Fat Acceptance beweging is gestoeld op mensen die diep vanbinnen ook wel weten dat ze ongezond en zelfdestructief bezig zijn, maar die voor de makkelijke leugen kiezen in plaats van de ongemakkelijke waarheid. De leugen dat het de schuld van de maatschappij is dat er soms met een schuin oog naar hen wordt gekeken, en dat het niet de schuld van henzelf is dat ze zichzelf dit hebben aangedaan, door er verkeerde levensstandaarden op na te houden. Zorg dat je niet je eigen barrière bent, maar wees innovatief en werk om je barrières heen. Ieder heeft de mogelijkheid om te excelleren, maar niet iedereen maakt dezelfde reis. Dat is toch niet erg? Dat bouwt karakter.

Leven is lijden. Zonder lijden is er geen leven. Geen pieken zonder dalen. Zo is het ook in het Boeddhisme. Lijden staat centraal in de levensbeschouwing. Lijden wordt gecategoriseerd als fysiek lijden, zoals pijn, maar ook mentaal lijden, zoals angst of verdriet. De wereld is constant in beweging. Hoewel wij de wereld ervaren als constant, is deze juist erg veranderlijk. Veranderingen zorgen ervoor dat wij gefrustreerd raken, en op deze manier kunnen wij lijden. Wij lijden als iemand sterft in de vorm van verdriet, in de manier van woede als iemand ons onrecht aandoet maar ook als jaloezie als iemand anders meer excelleert dan onszelf. Het is onze taak om problemen om te vormen in uitdagingen, en mislukkingen in lessen. Op deze manier kunnen wij excelleren, en onderweg wijsheid, geluk en liefde opdoen.

Bomen met de dikste stam staan in de sterkste wind.

 

---

¹ Ik moet nog reeds een artikel over het corporatisme maken. De vrije markt is ook geen koek en ei.

BeReal. de naam en tekst op het logo spreken voor zich, de bedoeling was dat je met je vrienden elkaars “echte” kant kon zien in dagelijkse gebeurtenissen door allemaal op hetzelfde tijdstip van de dag een foto te uploaden van jezelf met wat je aan het doen bent. Althans dat was het idee.

Echter is dit uit persoonlijke ervaring en naar opmerkingen van anderen niet de realiteit. BeReal is een soort Instagram-Snapchat hybride geworden, Eens per dag krijg je een melding en laat je alles vallen wat je aan het doen bent en doe je onmiddellijk je haar goed om voor je “vrienden” jezelf van je beste kant te laten zien. Althans dat is wat naar mijn ervaring een overweldigend deel van de gebruikers doet.

Dit was echter niet het idee achter de app maar het is wel wat er gebeurd. Hoe komt dit? Ik zal het je vertellen, Dit komt door de sterke ijdelheid die door alle lagen van de samenleving is doordrongen. De obsessie met er altijd perfect uitzien en je vooral nooit ten kosten wat kost van je iets minder perfecte kant laten zien is een giftige trend en iets wat bestreden moet worden.

Ik kan echt nooit in een keer een BeReal posten, soms probeer ik wel 10 keer opnieuw

Iets wat een vriend van mij ooit tegen mij zei.

Vooral bij de jongste onder ons is dit een ongezond iets om ongestoord te laten ontwikkelen, Al vanaf jonge leeftijd (zo’n ~12 jaar oud) dit zelfbeeld van persoonlijke perfectie te laten ontwikkelen zal ze niks anders brengen dan jaren lange onzekerheid helemaal bij de foothills van de pubertijd wanneer zelfvertrouwen en zelfbeeld al vaak genoeg gebrekkig aanwezig zijn.

Daarom zeg ik, flikker die app van je telefoon! en BeReal.

De historische referenties van “The Hunger Games“

De Amerikaanse roman The Hunger Games van Suzanne Collins kwam uit in 2008, en beschrijft het fictieve land Panem, op de plek waar ooit de Verenigde Staten lag. Panem kwam vermoedelijk tot stand na een nucleaire oorlog, waarbij een groot deel van de wereld verwoest is en de mensheid sterk in aantallen is teruggebracht. Panem is een totalitaire dictatoriale staat, en wordt geregeerd door president Coriolanus Snow. Het land bestaat uit het Capitool, de belangrijkste stad van Panem en waar de bestuurlijke macht gevestigd is, en uit 12 districten, die functioneren als een soort provincies. Elk district heeft zijn eigen taak en levert een bepaald soort goederen aan het Capitool, zo is District 4 gespecialiseerd in de visserij en District 11 in de landbouw. Het Capitool regeert met harde hand over het land, en terwijl de inwoners van het Capitool in grote weelde leven, moeten de arbeiders van de districten elke dag zwoegen om het Capitool tevreden te houden. In het tweede boek, Catching Fire, beginnen de fundamenten van een grote opstand zichtbaar te worden. De opstand, die pas echt in volle gang gezet word in het derde boek, Mockingjay, weet uiteindelijk het Capitool op haar knieën te dwingen.

Toen ik mij recentelijk weer eens in het verhaal begon te verdiepen, viel er mij een meta-laag op in het boek. Wat het verhaal in feite probeert te vertellen is het verhaal van de Franse Revolutie. Het Capitool symboliseert de Adel, een klasse die doordrenkt is van luxueuze spijzen en dranken, kleurrijke kleding, sieraden, en zelfs lichaamsmodicitaties als statussymbool. In de film hebben de inwoners van het Capitool vaak een androgyne indruk, er is namelijk geen benodigdheid meer om de geslachten te scheiden, immers vervullen man noch vrouw enig werk, en leven ze beiden een egocentrisch leven waar de waan van de dag wordt gekenmerkt door mode. President Snow is de leider van het Capitool en heeft absolute macht. Hij is te vergelijken met koning Louis XIV, de Zonnekoning.

Het proletariaat, of het proto-proletariaat, is te vergelijken met de inwoners van Panem’s districten. Hardwerkende doch arme mensen, mannen werken op het land, in de fabriek of in de mijnen, terwijl de vrouwen voor de kinderen zorgen, huistaken verrichten en koken met het karige voedsel waar ze dan al niet haar handen op kan krijgen. Dit volk komt in opstand tegen het Capitool, zoals de lage stand in opstand kwam tegen de adel. Ook Napoleon komt voor in het verhaal, in de rol van President Coin, de vrouwelijke leider van het 13de district, wat voorheen werd gezien als verloren. Als Coin de macht weet te grijpen in het nieuwe Panem, en de opstand ten einde komt, poogt zij de inwoners van het Capitool aan gelijke gruweldaden te onderwerpen zoals het oude Capitool voorheen met de inwoners van de districten deed. Hoewel Coin democratisch pretendeert te zijn, schuwt ze oog-om-oog, tand-om-tand praktijken niet. Het volk is immers uit op wraak. De ironie hierbij is dat een soortgelijke dictator na de opstand opkomt, die de waarden van de revolutie direct weer vergooid. De vergeldingsacties tegen de inwoners van het Capitool zijn te vergelijken met La Terreur, waar revolutionaire Fransen leden van de adel in grote getale onder de guillotine legden.

Ook zijn er referenties naar de Romeinse tijd te vinden, zo wordt er veelal gebouwd in een Neoclassicistische stijl, zoals ook het Amerikaanse Congres en het Witte Huis gebouwd zijn. Het land Panem, word in het Latijn vertaald als brood. Hierin zit het Latijnse spreekwoord Panem et circenses, wat vrij vertaald Brood en spelen betekent. Hiermee wordt bedoeld dat een staat gratis goederen uitdeelt en evenementen organiseert om de bevolking tevreden en afgeleid te worden, zodat ze blind zijn voor corruptie en onrecht. Wat weer te herleiden is op het verhaal. Als laatste, de Avox. Met Avox wordt bedoeld iemand die anti-overheidspropaganda gebezigd heeft, en als straf diens tong afgesneden heeft gekregen. Vox is Latijn voor stem, en het voorzetsel a-, betekent niet of anti, denk maar aan theïst of atheïst. Avox betekent dus zonder stem, wat logisch is, aangezien zij zonder tong niet spreken kunnen. Interessant wat je tegen kan komen als je dieper graaft.

 

De Zoetermeerisering van Nederland

over Stroe City, en andere groeikernen

Wij Nederlanders hebben sinds jaar en dag te maken gehad met een immense bevolkingsgroei. Waar we in 1900 nog ongeveer 5 miljoen inwoners hadden, en in 1950 10 miljoen, hebben we in 2022 te maken met 17,5 miljoen inwoners. Dit aantal inwoners hebben we te verdelen over ongeveer 41.500 vierkante kilometer, wat ervoor zorgt dat we gemiddeld 424 Nederlanders per kilometer moeten verspreiden.

Vergelijk deze bevolkingsdichtheid maar eens met andere landen.

Frankrijk	114/km²
Duitsland	233/km²
België	380/km²
Verenigd Koninkrijk	271/km²
Verenigde Staten	34/km²

Nederland is, met uitzondering van de microstaten Vaticaanstad, San Marino en Monaco, verreweg het meest dichtbevolkte land van Europa.

Ruimte, zo weet iedereen, is een groot goed. En in ons prachtige land is dat maar al te waar. We moeten goed omgaan met elke vierkante meter, en nadenken bij elke straat en elk plein. Het is daarom ook zo dat urban planning big business is in ons vaderland. Nederlanders zijn heer en meester in het zorgvuldig uitplannen van de werkruimte. Steden zoals Almere, Lelystad maar ook Zoetermeer en Spijkenisse moesten volgens de Eerste Nota Ruimtelijke Ordening en Tweede Nota Ruimtelijke Ordening uitbreiden. In deze nota’s stond dat de bevolkingsgroei van de grootste steden gelijker over kernen moesten worden verdeeld, zodat deze steden niet te veel zouden uitpuilen. Reeds zouden er groeikernen worden aangewezen, die het centrum zouden worden van het stedelijke bevolkingsoverschot. Kleine dorpen, die voorheen uit misschien uit duizenden mensen bestonden, groeiden binnen tientallen jaren tot middelgrote steden met ziekenhuizen, treinstations en winkelcentra. Waar deze groeikernen snel voor capaciteit zorgden, groeide de stad niet organisch mee. In plaats van groei die geleidelijk gaat en tientallen jaren duurt, werden er Vinex-wijken uit de grond gestampt. Geplande wijken, met in de kern een gepland winkelcentrum, en allemaal dezelfde soort huizen met een zielloze architecturale stijl. In de seculiere Lage Landen was er geen ruimte meer voor de ziel, alles moest sober en praktisch. Niets werd aan het toeval overgelaten, planning speelde de eerste viool. De groeikernen kregen planwijken, met planstraten, waarin de brave planburgers in hun planauto’s vanaf hun planhuizen naar hun planwerk reden. Vaak kon er ook nog wel aan de rand van deze wijken een stukje groen vanaf, een plan-tsoen. Mits deze elke maand netjes gekortwiekt werd.

En zo geschiedde. De brave middenklasse, die hun dagen slijten op kantoor en daar modaal of net bovenmodaal verdienen, betrokken deze wijken. Ze namen er een kind, en als ze in een wilde bui waren, twee. Eventueel een huisdiertje, niet meer. Voor de lagere klasse gold een ander verhaal, voor hen herrezen er flatgebouwen, grijze muren van tientallen meters hoog en soms wel een halve kilometer lang. Ook de allochtonen betrokken zich en masse in dit soort gebouwen. Dit was onder andere te zien aan de antenneschotels, waarmee ze in hun appartementjes nog wel Turkije 1, 2 en 3 konden ontvangen. In deze wijken is de criminaliteit nooit ver te zoeken, en wonen veel bijstandsgezinnen. Duizenden mensen opgepropt in een enkel blok, het is duidelijk dat we een ruimtegebrek hebben.

Edoch heeft de Nederlandse regering er geen enkele moeite mee om de immigratiekraan open te blijven houden. In deze tijden waar iedereen en zijn moeder op zoek zijn naar een betaalbare starterswoning, lijkt het rationeel om terughoudend te zijn op immigratie, en eerst in te zetten op voldoende huizen bouwen voor de mensen die nu zoekende zijn. Het is dweilen met de kraan open, zoals een zekere heer Fortuyn 20 jaar geleden al zei. Dan ken je de Nederlandse regering nog niet. Onder het beleid van Mark Rutte is het netto migratiesaldo alleen maar gestegen over de jaren. In 2021 kwamen er 108.275 nieuwkomers in ons land wonen, vergelijkbaar met een stad als Alkmaar, die er elk jaar bijkomt. Concreet zou dit betekenen dat we elk jaar een nieuw Alkmaar uit de grond moeten slaan om ook maar bij te blijven bij de huidige migratiegetallen. En dat lukt ons steeds maar niet. De bevolking van Nederland is in groei. In 2021 hadden wij te maken met een totale bevolkingsgroei van 116.000 man. Migratie is voor 93,1% verantwoordelijk voor deze groei. Geen verrassing, aangezien het Nederlandse geboortegetal erg laag ligt, op gemiddeld 1,57 geboorten per vrouw. Dit is onder het aantal dat nodig is om een bevolking op peil te houden, exclusief immigratie.

Enfin, we hebben dus te maken met een grote bevolkingsgroei in een toch al krap land, en aangezien de politieke wil er niet is om de migratiestroom enigszins in te dammen, zoekt de politiek naar een andere oplossing. Ziehier de boerenstand in Nederland. De boeren zijn grootgrondbezitters, en op deze grond verbouwen zij hun gewassen. Een interessante actor voor de regering, ze zouden namelijk dolblij zijn met wat van hun grond. Op deze grond kunnen er weer lelijke plansteden gebouwd worden, om al die 116.000 mensen te huisvesten. Het doel, hoewel verbloemd met een stikstofprobleem dat buiten de bureaucratie geen hout snijdt, is het verkrijgen van meer groeiruimte, meer Lebensraum, if you will.

De provincie Gelderland dacht even het voortouw te nemen, ware het niet dat een document uitlekte. Een bestemmingsplan voor het Veluwegebied kwam onder ogen van het publiek, met bijvoorbeeld een toevoeging van 4000 woningen tussen Nijkerk en Amersfoort, en nog eens 4000 woningen bij Hoevelaken. Maar het opmerkelijkst is het plan voor het kleine dorp Stroe in de gemeente Barneveld, wat hedendaags bestaat uit slechts 1.670 inwoners. In het plan zou het dorp moeten uitbreiden met 25.000 woningen. Laten we even rekenen. Als er starters in deze huizen komen te wonen, die anderhalf kind krijgen, dan heb je dus te maken met 3,5 inwoners per huis. Concreet zou dat dan wijzen op een stad dat bestaat uit meer dan 89.000 inwoners. Te vergelijken met een stad als Hilversum. Stroe City, werd het plan ook wel genoemd. Ophef volgde, niet alleen onder sympathisanten van de boerenprotesten, maar ook door de gemeente Barneveld zelf, die laaiend op het nieuws reageerden, ze waren hierover immers niet ingelicht. Hierdoor liet de provincie weten dat he allemaal een fout was, en dat het bestemmingsplan eigenlijk helemaal niet bestond. Yeah right.

Kleine en lokaal gerichte dorpen moeten plaatsmaken voor groeikernsteden zonder enige ziel of karakter, met straten die evenveel vormen hebben als een ruitjesblouse, waaraan duizenden precies dezelfde huizen worden gebouwd. Alles gestandaardiseerd, alles gefabriceerd. Alles om maar aan de destructieve migratiestromen te kunnen blijven voorzien. De gewone Nederlander blijft over, ontheemd in zijn eigen land, omringd met modernistische gebouwen die slechts functie kennen, en op geen enkele manier te onderscheiden zijn met de modernistische gebouwen die overal op de wereld in opbouw zijn. De cultuur en identiteit, verdund en verdwenen, plaatsgemaakt voor een kosmopolitische eenheidsworst. Alles in de naam van de eeuwige eenwording, gesterkt door economische belangen.

De ontheemde mens is de beste werkmier.