Categorie: column

Een overspoeling van faux-chique meisjes van studerende leeftijd die het beste met de wereld voor schijnen te hebben waar niemand in academisch Nederland veilig voor is. Het zijn de meisjes die de deur van de Starbucks platlopen om hun vega havercappu’s te scoren. Ieder die zich ook maar binnen een halve kilometer begeeft van de binnenstad van elke studentenstad hoort het door uitgaan gekenschetste Gooische nepaccentje die al dat soort types zichzelf klaarblijkelijk aanleren. Het is de ultieme vorm van conformisme, de vintage kleding, de schijn-onverschillige houding, de vreemde voorliefde voor havermelk, liefst verwerkt in een koffieproduct verkocht voor minimaal 6 piek. Plek voor enig dissidentie is er niet, de gangbare meningen zijn door ingewijden al van veraf te ruiken. Antiracist, heel erg voor het klimaat, feministisch en als er nog andere probleempjes zijn dan moet er een Europese oplossing voor komen. Het trendmeisje, het Anne-Fleurtje, is moeilijk te onderscheiden van haar lotgenoten. Vreemde afkortingen, lawa’s, esma’s, maken ook deel uit van het repertoire.

Er zit een paradox in dit archetype studerend meisje. We zien het typische deuggedrag, heel erg goed voor het klimaat, een beetje Anne-Fleur gaat nog wel eens richting een klimaatmars of twee. Ook laat ze “koemelk” links liggen en drinkt ze liever een duur pretentieus koffiedrankje met een plant-based melkvervanger. De reden van alle onheil zit hem in het kapitalistische systeem waar iedereen ter wereld onder gebukt gaat. Wat Anne-Fleur doet om zich hiertegen te verzetten? Vliegen doet ze nog wel, hoe moet je anders naar Ibiza? Goed, daar schaamt ze zich wel een beetje voor, maar de overheid moet gewoon een vliegtaks invoeren zodat iedereen die vliegt een eerlijke prijs moeten betalen. Papa kan dat in ieder geval toch wel betalen. Ook heeft ze een nieuwe iPhone met de nieuwste snufjes, de socials moeten natuurlijk wel voorzien blijven worden van kiekjes. Moeder Aarde zal het moeten doen met haar bewust zijn van het systeem, ahem, awareness of the system. 

Een echte sobere levensstijl, gebaseerd op het lokale en het vertrouwde, kan nog niet echt bij haar gronden. Voedsel kopen bij boeren in de buurt, verse melk en verse eieren zal nog niet bij haar opkomen. De ideologie schrijft voor dat de totale uitbanning van vlees en ander geaard voedsel pas echt goed is voor het welzijn van onze planeet. Het beeld van hoe zo’n fabriek eruit ziet waar die sojatroep bij elkaar geperst wordt en verrijkt wordt met waslijsten aan e-nummers bespaar ik u. Dat ideologische planetair welzijnsdenken is ironisch genoeg eerder gebaseerd op een vermeerdering van consumptie dan een vermindering. Door de opruk van GroenLinks en D66 in gemeenteraden, Anne-Fleur-partijen avant la lettre, komen charmante dieselwagentjes binnensteden al lang niet meer in. Goed toch? Ze stoten immers veel uit. Maar wat legt per saldo meer druk op Moeder Aarde? Een oude diesel die al 20 jaar meegaat, of een nieuwe EV vers van de band gerold die met veel geluk de 8 jaar zal halen. Zolang Anne-Fleur die logica niet begrijpt, is het einde zoek.

Anne-Fleur is dan ook veel meer dan meisje, ze is de Zeitgeist die zich meester heeft gemaakt van studentikoos-progressieve denkers die de toekomst van ons land gaat bepalen. De geest van Anne-Fleur is in elk denkbaar aspect aanwezig in onze huidige politiek. Het gewortelde, betrouwbare maakt plaats voor het meest efficiënte massaproduct dat alle artificiële keurmerken met regenboogvlag en wimpel haalt. Bij onverwachtse uitkomsten die de efficientiedrang in de weg staat, moet de overheid als cornucopia maar even de knip trekken.

“Als vrouwen meer gaan werken is dat veel beter. De overheid moet dan kinderopvang maar even gratis maken.”

-Legendarische woorden van Anne-Fleur die mij altijd bijgebleven zijn van mijn eerste jaar Bestuurskunde

Het is te hopen dat gutmädchen Anne-Fleur haar wereldse weldoenerij eens tegen het licht houdt, om eens te zien aan wiens kant ze nu eigenlijk staat.

 

Uitdraai van mijn monoloog op Spotify, het origineel is hier te vinden.

5 mei 2023, bevrijdingsdag. Vandaag viert Nederland 78 jaar vrijheid van de Duitse bezetter. Een bevrijding, die hier, langs de kust van Normandië begon, waar ik vandaag sta met een kopje koffie. Jonge kerels van om en nabij 20, ongeveer mijn leeftijd, die hun leven gaven op een vreemd continent, tegen een vijand waar ze enkel over gelezen hadden.

In het woord bevrijding zit het woord vrij, vrijheid. Noemenswaardig om een korte monoloog over op te nemen, aangezien ik mij veel bezig hou met de vrijheidskwestie. Wanneer zijn we vrij, en wat is de vrijheid eigenlijk? De vrijheidsvraag staat centraal in veel van mijn artikelen op pitloos.metrafael.nl/, zo zal de oplettende lezer en luisteraar inmiddels al hebben opgemerkt. De toenemende staatssurveillance, de digitale munt, en andere Chinese politieke kwalen.

Willen wij eigenlijk wel vrij zijn? Zijn wij wel bekwaam genoeg om de verantwoordelijkheid van vrijheid op onze schouders te dragen? Vaak vergeten we dat vrijheid niet kan bestaan zonder de eigen verantwoordelijkheid. Vrijheid is niet bedoeld om het makkelijkst te zijn, en om het meest comfortabel. Als je niet oppast kan je snoeihard op je plaat gaan. Vrijheid is ook de vrijheid van anderen om je te kwetsen, iets wat zogenaamde links-liberalen nog wel eens vergeten. Vrijheid is ook niet veilig. Als je veilig wilt zijn, moet je thuis gaan zitten, met de gordijnen dicht, de deuren vastspijkeren en nooit meer iemand binnenlaten. Dan ben je veilig.

Tijdens de coronajaren, nu zo’n 2 jaar geleden, poogde westerse regeringen dit kluizenaarschap nogal eens op te leggen aan de bevolking. Oude dametjes die een ommetje maakten in Australië kregen een fikse bon. “Begrijpt u dan niet” spraken ze “dat u binnen veilig bent?” Als regeringen in de liberale en vrije westerse wereld dergelijke bevoegdheden kunnen hebben, kunnen we dan wel zeggen dat we echt vrij zijn? De vraag stellen is hem beantwoorden.

Het besef, dat onze vrijheid en onze verantwoordelijkheid niet vanzelfsprekend is, dat er in alle heldhaftigheid voor gevochten is dat vreemde mogendheden hun totalitaire heerschappij over andere volkeren staakten. Gevochten tot de dood aan toe, zoals hier 77 jaar geleden ook gebeurde, hier op landingsgebied Juno, waar ik rustig mijn koffie drink.

Als ik een boodschap mag meegeven. Is het dat we de vlam van de vrijheid weer nieuwe zuurstof toeblazen, opdat ie nog lang kan ronddolen. Blijf kritisch en blijf vrij.

Dit was Jaron, met de vrijheidsboodschap, voor Pitloos Network

 

Wij vrije Friezen

Over de Codex Oera Linda

“Okke mijn zoon, deze boeken moet je met hart en ziel bewaren, ze bevatten de geschiedenis van ons hele volk en ook van onze voorouders. Verleden jaar heb ik ze uit de vloed gered tegelijk met jou en je moeder. Maar ze waren nat geworden, waardoor ze daarna gingen bederven. Om ze niet te verliezen, heb ik ze op buitenlands papier overgeschreven. In het geval dat je ze erft, moet je ze ook overschrijven. Je kinderen eveneens, opdat ze nooit verloren gaan. Geschreven te Liuwert (Leeuwarden), nadat Atland verzonken is*, het drie duizend vier honderd negen en veertigste jaar, dat is naar de Christelijke jaartelling het twaalf honderd zes en vijftigste jaar.”

Met deze woorden begint een van de beroemdste Friese literatuurstukken. De Oera Linda, vrij vertaald vanuit het Oudfries, Over de Linde.  De Linde zijnde een rivier, die overdwars door Friesland stroomt, langs de dorpen Wolvega en Oldeberkoop, maar ook een familienaam. De geschriften verschenen in 1867 in een oude zolder, en waren naar verluid herschreven in de 13de eeuw, naar een oorspronkelijke bron die terug zou gaan tot ver voor het begin van de Christelijke jaartelling. Het werk is geschreven in een onbekend schrift, die aan runen doen denken. De Oera Linda bevat een reeks wetten, die vanaf de oermoeder Frya zou komen, evenals een geschiedvertelling die het archaïsche Friesland (Frya’s land) van voor de klassieke tijd schetst. Wat fascinerend is, is dat de Codex een beeld schetst van een hoogontwikkelde Friese beschaving, die feitelijk de bakermat vormt voor de Europese beschaving, en daarmee dus een basis vormt van een significant gedeelte van de wereldgeschiedenis. De Friese manier van doen zou zich verspreid hebben van boreaal Europa, tot het mediterraans gebied en zelfs tot in het verre Oosten. Een revolutionair perspectief dat de huidige originevertelling op zijn kop zet.

Boreale Europeanen zouden namelijk niet afstammen van Afrikanen, maar zouden afkomstig zijn uit het nageslacht van Frya, een van de drie dochters van Wralda, de Oeroude, die de rol van Godheid inneemt, maar ook synoniem is van de Wereld. Een interessant aspect aan deze codex is dat wij veel woorden in de oude taal ook terug kunnen zien in het modern Nederlands, maar ook in andere Germaans-Noordse talen. Zo zou Socrates, de filosoof, te herleiden zijn naar de Arabische vertaling Suqrat, wat weer overeenkomt met de oude betekenis, “zoek raad“. Een ander voorbeeld is papier. Er wordt verondersteld dat dit komt van papyrus, een plant waarvan de eerste papierachtige substantie gemaakt werd. Maar waar kwam dít woord nu vandaan? Dit zou weer komen van pompier, van de pompeblêden, waterlely’s, die ook te vinden zijn op de Friese vlag. Volgens Jan Ott, die de Oera Linda geschriften heeft afgestoft, en onder nieuw licht gebracht heeft, zou dit betekenen dat het oude volk van Frya papier maakte, bewijs dat duidt op een beschaving die veel ouder is dan door officiële bronnen toegekend.

Heden ten dage wordt het boek afgedaan door officiële autoriteiten als een grap, een soort samenzwering tussen drie mannen in de 19de eeuw. Echter is Ott kritisch op deze bewering. Zo zijn veel aspecten van het boek te gecompliceerd om te vervalsen, klopt de officiële tijdlijn niet, aangezien de mannen op verschillende locaties woonden op het moment van schrijven, en bovendien zouden veel aspecten van het boek, zoals het unieke schrift, terugkomen in recentere archeologische vondsten. Bovendien werd er in de valsverklaring veel gebruik gemaakt van drogredenen, zoals dat het boek enkel in trek zou zijn bij New Agers en Neonazi’s. Dit argumentum ad Hitlerum is ook door Ott volledig ontkracht.

Het verhaal van Jan Ott heeft iets fascinerends, iets mysterieus wat mij meteen aantrok. Zo iets vernieuwends, dat sprak bij mij tot de verbeelding. Na het luisteren naar zijn redevoering bij podcast V for Valentine besloot ik de geschriften zelf eens te lezen. De verhalen en de wettenreeksen waren iets wat ik nog nooit gezien had. Een pleidooi voor eerlijkheid, vrijheid, onafhankelijkheid. Het is niet voor niets dat Frya’s naam synoniem was voor het concept vrijheid. Haar tex, haar wetten betekenend, zouden opgeschreven zijn op de wanden van de burcht waar Frya naar de hemel steeg.

Frya’s Tex

Heil verbeidt de vrijen. Ten laatste zullen zij mij weder zien. Doch hem alleen mag ik als
vrij erkennen, die geen slaaf is van een ander noch van zijne driften. Hier is mijn raad.
1. Zoo wanneer de nood erg is, en goede raad en goede daad niets meer vermogen, roep dan
den geest van Wralda aan; maar gij moet hem niet aanroepen, bevorens alle dingen beproeid
zijn. Doch ik zeg u met redenen, en de tijd zal het waar maken: De moedeloozen zullen immer
bezwijken onder hun eigen leed.
2. Wraldas geest mag men alleen kniebuigende dank toewijden, ja driewerf, voor hetgene
gij van hem genoten hebt, voor hetgene gij geniet en voor de hoop, die hij u laat in angstige
tijden.
3. Gij hebt gezien, hoe spoedig ik hulp verleende. Doe al eender met uwen naaste; maar
toef niet tot dat men u gebeden heeft; de lijdenden zouden u vloeken, mijne maagden zouden
uwen naam uitwisschen uit het boek en ik zoude u als onbekenden moeten afwijzen.
4. Neem nimmer kniebuigende van uwen naaste dank aan, deze behoort aan Wraldas geest.
De nijd zoude u bekruipen; de wijsheid zoude u belagchen; mijne maagden zouden u betigten
van vaderroof.
5. Vier dingen zijn tot uw genot gegeven, met name lucht, water, land en vuur; maar
Wralda wil alleen daarvan bezitter wezen. Daarom raad ik u, gij zult u rechtvaardige mannen
kiezen, die den arbeid en de vruchten naar recht verdeelen, zoodat niemand vrij van werken
noch van verdedigen zij.
6. Zoo wanneer daar iemand onder u gevonden wordt, die zijne eigene vrijheid verkoopt,
die is niet van uw volk, hij is een bastaard met verbasterd bloed. Ik raad u, dat gij hem en
zijne moeder uit het land drijft. Zeg dat tot uwe kinderen des morgens en des middags en des
avonds, tot dat zij daar van droomen des nachts.
7. Een iegelijk die een ander van zijne vrijheid berooft, al ware de ander hem schuldig, dien
moet ik aan den leiband eener slavin laten voeren. Doch ik raad u om zijn lijk en dat zijner
moeder op eene kale plaats te verbranden en daarna hunne asch vijftig voet onder den grond
te begraven, opdat daar geen grashalm op groeijen moge, want zoodanig gras zoude uw
kostelijkste vee dooden.
8. Tast nooit het volk van Lyda, noch van Finda aan. Wralda zoude hen helpen; zoodat het
geweld, dat van u uitging op uw eigen hoofden zoude terugkeeren.
9. Zoo wanneer het mocht gebeuren, dat zij van u raadgeving of iets anders begeerden, zoo
behoort gij hen te helpen. Maar komen zij om te rooven, val dan op hen neder als het
bliksemende vuur.
10. Zoo wanneer een van hun eene uwer dochteren tot vrouw begeert, en zij dat wil, dan
zult gij haar hare dwaas- heid beduiden, doch wil zij toch haren vrijer volgen, dat zij dan met
vrede ga.
11. Willen uw zonen van hunne dochteren, dan moet gij even zoo doen als met uwe
dochteren. Maar noch de een, noch de ander mag terugkeeren, want zij zouden uitheemsche
zeden en gewoonten medevoeren, en zoodra deze bij u gehuldigd worden, mag ik niet langer
over u waken.
12. Op mijne dienares Fåsta heb ik al mijne hoop gevestigd. Daarom moest gij haar tot uwe
Eeremoeder nemen. Volgt gij mijn raad, dan zal zij namaals mijne dienares blijven en alle
vrome maagden die haar volgen. Dan zal de lamp nimmer uitgaan, die ik voor u opgestoken
heb. Het licht daarvan zal dan eeuwig uw brein verlichten, en gij zult dan even vrij blijven van
onvrij geweld, als uwe zoete rivierwateren van het zoute water der eindelooze zee.

Bron (blz. 5-6)

Terug naar onze tijd…

In onze ontheemde, verweesde samenleving waar wij allen op zoek zijn naar een identiteit vervult de oorsprongsmythe wellicht een gat in ons zelfbewustzijn, wat ook weer bijdraagt aan ons zelfvertrouwen. Wij zouden iets hebben om door te geven aan de generaties die na ons zullen komen. Dat we meer zijn dan een stelletje sukkels met een BSN-nummer en een leuke vlag. Wij waren Friezen, vrije Friezen, allemaal. Friezen die zich bewust zijn waartoe wij op aarde zijn gezet. Wij zijn meer dan een zootje barbaarse bebaarde wilden in plaggenhutten, zoals de propaganda van de kerstening ons voorschrijft. De kerstening wilde ons doen geloven, dat door het Christendom wij magischer wijze veranderden van een wildebrassenbrigade in een keurig vroom kerkelijk volkje. Nederland heeft zelfvertrouwen nodig, handvatten, om ons aan op te trekken.

De Oera Linda heeft ook juist een mythische lading. Hoe gegrond de geschriften zijn in de realiteit doet er feitelijk ook niet toe, het zijn immers lessen, mythen om iets van op te steken. De klassieke mythologie van de Grieken wordt immers ook uitvoerig bestudeerd en geeft nog altijd gestalte aan de Griekse volksgeest. Wij hebben een verfrisser nodig, nieuwe volksmythen om ons aan op te trekken.

Friezen waren we, blikstjinder!

 

Vrienden, lees de Codex Oera Linda zelf, via www.oeralinda.org

 

De reden dat de Verenigde Staten het recht om wapens te dragen koestert en de rol van overheidsbeperking

De grondwet van de Verenigde Staten ging in 1789 van kracht, enkele jaren nadat de 13 voormalig Britse koloniën zich onafhankelijk verklaarden en een unie aangingen. In de primaire vorm bestaat het document uit 7 artikelen die staatsindeling van de nieuwgeschapen VS beschrijven. Zaken zoals de wetgevende, rechtsprekende en uitvoerende macht, hoe je een president kan afzetten en wat de relatie is tussen de federale overheid en de individuele staten. Ook de mogelijkheid op het wijzigen van de grondwet is hierin vastgelegd. Met een tweederde meerderheid in zowel het Huis van Afgevaardigden (Tweede Kamer, grofweg) als de Senaat (Eerste Kamer) kan er een amendement worden gemaakt. Een amendement kan een toevoeging doen, iets saneren of een wijziging aanbrengen.

Twee jaar na de bekrachtiging van de grondwet, werden er een tiental amendementen aangenomen, die tezamen de Bill of Rights genoemd worden. De vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van religie worden hierin onderschreven, alsmede de rechten van verdachten en het recht op een eerlijk proces. Ook het individueel recht op bezit wordt erin gewaarborgd. De overheid mag niet zomaar je huis confisqueren. Het tweede amendement, het recht om wapens te dragen, is wellicht het meest controversiële amendement in de Amerikaanse grondwet.

A well regulated Militia, being necessary to the security of a free State, the right of the people to keep and bear Arms, shall not be infringed.

Second Amendment

Critici zeggen dat het recht op wapenbezit niet van deze tijd is, dat het geweld aanwakkert, en criminaliteit makkelijker maakt. Ze wijzen dan op schietpartijen in scholen en winkelcentra. Progressieve spraakmakers beweren dat zodra de tweede amendement is geschrapt, en Amerikaanse burgers niet langer het recht hebben om wapens te dragen, dat het geweld en de schietpartijen dan ten einde zullen komen. Deze mensen doen een beroep op het empathisch vermogen van de lezer. Immers, is er iets wreders voor te stellen dan een schietpartij op een school waar tientallen kinderen op brute wijze om het leven komen? Het beroep op empathie wint veel zieltjes, maar is het ook realistisch? Om de zin te begrijpen, moeten we terug naar de basis.

Wij mensen zijn niet veel meer dan eigenwijze apen, die behoeftes hebben, en als ze niet aan die behoeftes kunnen voldoen, elkaar de hersens inslaan om die behoeftes goedschiks of kwaadschiks te bemachtigen. Zoals Thomas Hobbes in zijn boek Le Cive schreef, zou de mens zich in een hypothetische situatie zonder wetstelsel in een “Bellum omnium contra omnes” verkeren, een oorlog van allen tegen allen. Deze strijd van allen tegen allen kan alleen worden gestopt als de mens zijn vrijheid vrijwillig zou inperken, door een sociaal contract aan te gaan met een heerser. De facto zou hierdoor een staat vormen, waardoor een soeverein individu een deel van zijn vrijheid inlevert voor een stuk zekerheid. Volgens John Locke had de staat enkel legitimiteit als deze de algemene wil van het volk representeerde. Dit principe wordt volkssoevereiniteit genoemd. Locke zag in dat een staat ook buiten het boekje kon gaan, en teveel macht in handen kon nemen. Daarom moest het volk een garantie hebben dat de staat zich nooit tegen het volk mocht keren. Hierdoor moest de overheid ook beperkt worden in haar doen en laten. Een staat zal logischer wijze altijd toegaan naar meer controle, dit is bestuurlijk voordeliger, aangezien deze dan het gedrag van de bevolking efficiënter kan bijsturen, om zo beleid, vaak vanuit een ideologische inborst, op te leggen. De traditionele grondrechten zijn constitutioneel vastgemetselde grondrechten die zich specifiek erop richten om de burger te beschermen tegenover de overheid. De Bill of Rights is een verzameling van deze belangrijke traditionele grondrechten.

Het tweede amendement, het recht op wapenbezit, is in betekenis niet veel anders dan de andere amendementen. Het is er immers op gericht om de staat op afstand te houden. Net zoals de vrijheid van meningsuiting er is om ervoor te zorgen dat de staat je nooit kan vervolgen omwille van meningen die niet in lijn liggen met het gedachtengoed van deze staat. Ten tijde dat alle staten ter wereld de teugels strakker aantrekken, is het juist belangrijk om de klassieke grondrechten te waarborgen. Het tweede amendement is wellicht het belangrijkste klassieke grondrecht. Anders dan de vrijheid van meningsuiting, wat een meer abstracte vorm van macht is, is het recht op wapenbezit een zeer fysieke vorm van macht. Dit recht is een handrem, een noodstop. Het is bedoeld om het geweldsmonopolie van de staat te doorbreken. Op het moment dat de staat zo machtig wordt dat ze tirannie gaan bedrijven over hun eigen burgers, moeten deze burgers de mogelijkheid hebben om aan de noodrem te trekken, om tegen de overheid te zeggen: “Tot hier en niet verder.” De beperkingen van het recht op wapenbezit, die veelal uit de koker van de Democratische Partij komen, moeten zodoende beschouwd worden als een directe schending van de balans op het geweld. Er van uitgaande dat überhaupt het geweldsmonopolie in balans kan zijn.

Vanuit Europees perspectief moet begrepen woorden waarom dat amendement er is. Het concept van vrij wapenbezit is iets wat in het leeuwendeel van Europa onbekend is. Toch is het cruciaal in het in lijn houden van de overheidsmacht. In mijn ogen is wapenbezit een groot onderdeel van het vrije burgerschap. Het is te hopen dat dit besef onder Europeanen ook begint te dagen.

Revolt is the right of the people

John Locke

Ieder die wel eens discussies voert met vrienden en familieleden, en daar het belang van privacy bepleit, loopt ongetwijfeld wel eens tegen deze welbekende dooddoener aan: “De overheid wil mijn persoonlijke gegevens inzien? Ach, ik heb toch niks te verbergen.” Het is een veelgebruikte zin die een ongekend niveau van frustratie over mij stort. Hoe kan het zo zijn dat iemand zo weinig inzicht heeft, en dat iemand totaal geen idee heeft wat diegene over zich heen stort op het moment dat ie zich onverschillig opstelt tegenover de structurele inperking van diens privacy en vrijheden. Feitelijk wordt er met de witte vlag gewapperd.

Het is inherent aan de overheid om te streven naar zo veel mogelijk surveillance op haar burgers. Dit levert namelijk een bestuurlijk voordeel op. Des te minder geheimen de burger heeft voor haar overheid, des te efficiënter kan de overheid de burger bijsturen in gedrag dat volgens deze overheid wenselijker is. De staat heeft er belang bij dat stukje bij beetje, er wat vrijheid wordt opgegeven voor veiligheid. En mensen zijn vanuit hun emotionele denken snel geneigd om mee te gaan met een maximalisatie van veiligheid. Immers, is het niet een ontzettend geruststellend idee dat een moeder nooit meer haar zoontje kan verliezen in het winkelcentrum, omdat de locatie van haar kroost via een handige app zo achterhaald kan worden, met behulp van de chip die onder de huid van haar zoon geïmplementeerd is. En is het niet ontzettend fijn om te weten dat de kerel die jou heeft beroofd op de hoek van de straat, met een druk op de knop kenbaar gemaakt kan worden, door middel van de facial recognition software die in de surveillancecamera ingebouwd zit. Het klinkt als bijna als een goed idee.

Elk surveillancemiddel dat een individu kan ondersteunen, kan zich ook tegen dit individu keren. Aan welke organisatie jij geld overmaakt, welke producten je koopt, hoe vaak je vliegt, elke dag wordt het steeds makkelijker voor technologie om achter deze persoonlijke kwesties te komen. En reken maar dat hier gretig gebruik van gemaakt zal worden in de toekomst. De ontwikkeling van de digitale euro zijn voorbeelden hiervan. Door de digitale euro te gebruiken, is het mogelijk voor overheden en banken om in te zien waar jij je geld aan uitgeeft. Nu kan je denken, wat maakt het uit? Wat kan het de overheid schelen of jij pindakaas of jam koopt in de supermarkt? Omdat in situaties waar mensen in het nauw gedreven worden, en zich geforceerd voelen om zich tegen de overheid te keren, het plotseling wel heel aantrekkelijk is voor overheden om je te surveilleren. En dan kom je er achter dat je toch wel wat te verbergen hebt.

Nu hoor ik sommigen denken: “Dat de mogelijkheid er is betekent niet dat onze liberale democratieën het ook gebruiken, dat soort draconische surveillancepraktijken gebeuren alleen in China.” Dat dacht ik vroeger ook. Tijdens de befaamde truckersdemonstraties in Canada, waar vrachtwagenbestuurders demonstreerden tegen het COVID-beleid, aangezien zij een prik moesten halen om de Canadees-Amerikaanse grens te passeren, en zij zonder werk zouden zitten als ze hiermee niet akkoord zouden gaan. De “liberale” Canadese overheid, onder leiding van de “liberale” Justin Trudeau, heeft bankrekeningen van demonstranten bevroren om ze zo aan te moedigen zich van demonstreren te onthouden. Dit werd goedgepraat met de scheve vergelijking: “Als een bank een hypotheek van iemand zou willen intrekken omdat iemand zijn huis gebruikt om drugs te verkopen, zou dat dan ook slecht zijn?” Een beschamend slechte vergelijking die niet met de realiteit te verenigen is. Het bevriezen van een bankrekening is een harde stoot onder de gordel, het maakt het voor demonstranten onmogelijk om te betalen voor boodschappen, medicijnen of huur. De toekomstvisie van onze overheid zal ook in het teken staan van ontmoedigen en aanmoedigen. Goed gedrag belonen en slecht gedrag bestraffen. Het is een vorm van arrogantie dat een overheid beter weet waar een burger behoefte aan heeft dan dat de burger dat zelf weet. Wij zijn onze overheid helemaal niets verschuldigd. Immers zijn wij, de burgers, degenen van wiens zakken de ambtenaren leven, en vanwaar onze eigen vrijheden ingeperkt worden. Wij moeten ons hiervan bewust worden, en actief deelnemen in het terugdringen van de overheidsbemoeienis. Immers zijn wij vrij geboren, vrij om onze eigen keuzes te maken, en niet geboren om alles te doen als de overheid er ons toestemming voor geeft.

Je hebt niets te verbergen, tot dat je alles te verbergen hebt…

Verstoppertje spelen met de verantwoordelijkheid

Hedendaags komt het vaak voor om Jan en alleman overal maar de schuld van te geven. Als een leerling op school slechte resultaten haalt, of deviant gedrag vertoont, dan is dat de schuld van allerhande mentale stoornissen (ADHD, ASS), of het is de schuld van de klasgenootjes, of van de leraren, of van een schoolsysteem dat dan wel niet deugt. Of dit een basis heeft in de realiteit laat ik in het midden, maar dat is dan ook niet mijn punt. Ook in het politieke discours zie je dit wegloopgedrag, van rechts naar links, zolderkamernazi’s die de schuld aan de Joden geven dat ze geen meisje kunnen krijgen, geen baantje kunnen krijgen en sociaal uitschot zijn. Net zo erg zijn de keldercommunisten, die hun armoede of incellisme de schuld geven aan het kapitalisme, het patriarchaat of witte suprematie. Het gaat alle kanten op. Het is de schuld van Rutte! Nee toch van Kaag! Nee toch van Wilders! Nee, het is de schuld van het WEF! Nee het is juist de schuld van het populisme! Welnee, het is de schuld van de Europese Unie! Iedereen verklaart zichzelf onschuldig, slechts een product van diens opvoeding, en de volledige omgeving hoofdverdachte van diens tegenspoed.

Het is het resultaat van een bepaald gedachtengoed. Het gedachtengoed van een generatie die met fluwelen handschoentjes is aangepakt. Als iemand wordt grootgebracht met het idee dat het nooit iets fout kan doen, en dat de schuld altijd bij iemand anders ligt, dan leert diegene nooit omgaan met schuld, spijt en boetedoen. Het is een onhoudbare formule. De schuld wordt rondgespeeld als een voetbal, en aan het eind van de dag heeft zowel niemand als iedereen het gedaan. Want dit is de waarheid:

Wij zijn allen verantwoordelijk voor onze eigen daden. Dit betekent verantwoordelijkheid voor alle goede daden, maar ook voor alle misdaden. Dit betekent niet dat er zich niet bij iedereen barrières zijn die opgeworpen worden, in ieder pad is dit zo en zo zal dit altijd zijn. Deze blokkades moeten niet gezien worden als een permanente wegversperring, maar als een omleiding, die genomen moet worden om bij de bestemming uit te komen. Neem de omleiding. Zo zie je eens een ander deel van de route. Probeer niet bij de pakken neer te zitten, maar het verlies te incasseren en een alternatief zoeken.

In het marxistisch denken is er een inherente vorm van anti-verantwoordelijkheids denken te bespeuren. Ten eerste dat de arbeidersklasse wordt tegengehouden door de bezittende klasse. Het kan wel degelijk waar zijn, maar dat betekent niet dat het daarom zin heeft om bij de pakken neer te zitten. Met slap geouwehoer koop je nog geen kop koffie. Wat wel helpt, zijn pragmatische oplossingen, manieren om te omzeilen. Alternatieven zijn er bijna altijd. De urbaan-marxistische attitude is veelal bij moderne communisten te zien. Boos op de wereld en boos op “het systeem”. Terwijl ze geen moeite doen om een opleiding te doen die in de praktijk er ook echt voor zorgt dat ze excelleren. Immers zijn het tegenwoordig eerder de ambtenaren, studenten en werklozen die zichzelf links labelen dan de arbeiders zelf.

De moderne marxist gaat naar de Starbucks voor zijn latte, uiteraard in regenboogkleuren en met een scheut sojamelk, de buitenwereld moet natuurlijk wel zien dat hij deugt. Ook wordt het inkomen uitgegeven aan de nieuwste iPhone en MacBook. Een simpelere telefoon voldoet niet. En wat is de rechtvaardiging? “In een kapitalistisch systeem kan je niet anders dan meedoen, omdat je anders niet overleeft.” Het is waar, maar als overleven betekent leven als comsumptiezombie, om elk jaar weer de nieuwste Appleproducten aan te schaffen en wat voor troep niet al. Het besef dat deze consumentenmens de megacorporaties precies in de kaart spelen, lijkt maar niet te dagen. Het zou prima mogelijk zijn om zo collectivistisch mogelijk te leven in een samenleving waar de vrije markt floreert. Het zou mogelijk zijn om je af te zetten, een commune te beginnen op het platteland, goederen te delen, samen net genoeg geld verdienen door handel met de buitenwereld om de grond te pachten, en voor de geld autonoom te leven. Maar dat is nooit wat er gebeurt. Ook niet op grote schaal trouwens. Het ging namelijk best goed in de communistische landen, aldus de marxisten. En als het niet zo was, dan was dat de schuld van het westen. Altijd weer de schuld van iemand anders.

Het denken in problemen moet veranderen in het denken in oplossingen. Het is exact waarom de vrije markt ook op zoveel facetten te bewonderen is. In een planeconomie is er de keuze uit één merk.¹ Voldoet dat merk niet, dan is er weinig om tegen te doen. In de vrije markt houdt ieder individu het recht om een ander product te kiezen, maar ook om een eigen product op de markt te brengen, met een eigen succesformule, en hier een inkomen uit te halen. De vrije markt is de meest democratische manier van handel die er is. Ieder heeft invloed, en kan stemmen met de voeten.

Wij mensen willen excelleren in het leven. Kapitaal vergaren, het leven van onze nazaten vergemakkelijken. Echter gaat dit niet bij ieder even makkelijk. Toch heeft ieder de mogelijk om te excelleren. Bij tegenslagen is er niemand die je over de heuvel heen kan helpen dan jijzelf. Het is daarom ook altijd belangrijk om kritisch naar jezelf te kijken, en de beste versie van jezelf zijn. Als je te ongezond bent, geef niet de schuld aan de maatschappij, om jezelf maar te comfortabiliseren, maar onderga zelf actie, ga sporten of gezonder eten. De gehele Fat Acceptance beweging is gestoeld op mensen die diep vanbinnen ook wel weten dat ze ongezond en zelfdestructief bezig zijn, maar die voor de makkelijke leugen kiezen in plaats van de ongemakkelijke waarheid. De leugen dat het de schuld van de maatschappij is dat er soms met een schuin oog naar hen wordt gekeken, en dat het niet de schuld van henzelf is dat ze zichzelf dit hebben aangedaan, door er verkeerde levensstandaarden op na te houden. Zorg dat je niet je eigen barrière bent, maar wees innovatief en werk om je barrières heen. Ieder heeft de mogelijkheid om te excelleren, maar niet iedereen maakt dezelfde reis. Dat is toch niet erg? Dat bouwt karakter.

Leven is lijden. Zonder lijden is er geen leven. Geen pieken zonder dalen. Zo is het ook in het Boeddhisme. Lijden staat centraal in de levensbeschouwing. Lijden wordt gecategoriseerd als fysiek lijden, zoals pijn, maar ook mentaal lijden, zoals angst of verdriet. De wereld is constant in beweging. Hoewel wij de wereld ervaren als constant, is deze juist erg veranderlijk. Veranderingen zorgen ervoor dat wij gefrustreerd raken, en op deze manier kunnen wij lijden. Wij lijden als iemand sterft in de vorm van verdriet, in de manier van woede als iemand ons onrecht aandoet maar ook als jaloezie als iemand anders meer excelleert dan onszelf. Het is onze taak om problemen om te vormen in uitdagingen, en mislukkingen in lessen. Op deze manier kunnen wij excelleren, en onderweg wijsheid, geluk en liefde opdoen.

Bomen met de dikste stam staan in de sterkste wind.

 

---

¹ Ik moet nog reeds een artikel over het corporatisme maken. De vrije markt is ook geen koek en ei.

BeReal. de naam en tekst op het logo spreken voor zich, de bedoeling was dat je met je vrienden elkaars “echte” kant kon zien in dagelijkse gebeurtenissen door allemaal op hetzelfde tijdstip van de dag een foto te uploaden van jezelf met wat je aan het doen bent. Althans dat was het idee.

Echter is dit uit persoonlijke ervaring en naar opmerkingen van anderen niet de realiteit. BeReal is een soort Instagram-Snapchat hybride geworden, Eens per dag krijg je een melding en laat je alles vallen wat je aan het doen bent en doe je onmiddellijk je haar goed om voor je “vrienden” jezelf van je beste kant te laten zien. Althans dat is wat naar mijn ervaring een overweldigend deel van de gebruikers doet.

Dit was echter niet het idee achter de app maar het is wel wat er gebeurd. Hoe komt dit? Ik zal het je vertellen, Dit komt door de sterke ijdelheid die door alle lagen van de samenleving is doordrongen. De obsessie met er altijd perfect uitzien en je vooral nooit ten kosten wat kost van je iets minder perfecte kant laten zien is een giftige trend en iets wat bestreden moet worden.

Ik kan echt nooit in een keer een BeReal posten, soms probeer ik wel 10 keer opnieuw

Iets wat een vriend van mij ooit tegen mij zei.

Vooral bij de jongste onder ons is dit een ongezond iets om ongestoord te laten ontwikkelen, Al vanaf jonge leeftijd (zo’n ~12 jaar oud) dit zelfbeeld van persoonlijke perfectie te laten ontwikkelen zal ze niks anders brengen dan jaren lange onzekerheid helemaal bij de foothills van de pubertijd wanneer zelfvertrouwen en zelfbeeld al vaak genoeg gebrekkig aanwezig zijn.

Daarom zeg ik, flikker die app van je telefoon! en BeReal.

De historische referenties van “The Hunger Games“

De Amerikaanse roman The Hunger Games van Suzanne Collins kwam uit in 2008, en beschrijft het fictieve land Panem, op de plek waar ooit de Verenigde Staten lag. Panem kwam vermoedelijk tot stand na een nucleaire oorlog, waarbij een groot deel van de wereld verwoest is en de mensheid sterk in aantallen is teruggebracht. Panem is een totalitaire dictatoriale staat, en wordt geregeerd door president Coriolanus Snow. Het land bestaat uit het Capitool, de belangrijkste stad van Panem en waar de bestuurlijke macht gevestigd is, en uit 12 districten, die functioneren als een soort provincies. Elk district heeft zijn eigen taak en levert een bepaald soort goederen aan het Capitool, zo is District 4 gespecialiseerd in de visserij en District 11 in de landbouw. Het Capitool regeert met harde hand over het land, en terwijl de inwoners van het Capitool in grote weelde leven, moeten de arbeiders van de districten elke dag zwoegen om het Capitool tevreden te houden. In het tweede boek, Catching Fire, beginnen de fundamenten van een grote opstand zichtbaar te worden. De opstand, die pas echt in volle gang gezet word in het derde boek, Mockingjay, weet uiteindelijk het Capitool op haar knieën te dwingen.

Toen ik mij recentelijk weer eens in het verhaal begon te verdiepen, viel er mij een meta-laag op in het boek. Wat het verhaal in feite probeert te vertellen is het verhaal van de Franse Revolutie. Het Capitool symboliseert de Adel, een klasse die doordrenkt is van luxueuze spijzen en dranken, kleurrijke kleding, sieraden, en zelfs lichaamsmodicitaties als statussymbool. In de film hebben de inwoners van het Capitool vaak een androgyne indruk, er is namelijk geen benodigdheid meer om de geslachten te scheiden, immers vervullen man noch vrouw enig werk, en leven ze beiden een egocentrisch leven waar de waan van de dag wordt gekenmerkt door mode. President Snow is de leider van het Capitool en heeft absolute macht. Hij is te vergelijken met koning Louis XIV, de Zonnekoning.

Het proletariaat, of het proto-proletariaat, is te vergelijken met de inwoners van Panem’s districten. Hardwerkende doch arme mensen, mannen werken op het land, in de fabriek of in de mijnen, terwijl de vrouwen voor de kinderen zorgen, huistaken verrichten en koken met het karige voedsel waar ze dan al niet haar handen op kan krijgen. Dit volk komt in opstand tegen het Capitool, zoals de lage stand in opstand kwam tegen de adel. Ook Napoleon komt voor in het verhaal, in de rol van President Coin, de vrouwelijke leider van het 13de district, wat voorheen werd gezien als verloren. Als Coin de macht weet te grijpen in het nieuwe Panem, en de opstand ten einde komt, poogt zij de inwoners van het Capitool aan gelijke gruweldaden te onderwerpen zoals het oude Capitool voorheen met de inwoners van de districten deed. Hoewel Coin democratisch pretendeert te zijn, schuwt ze oog-om-oog, tand-om-tand praktijken niet. Het volk is immers uit op wraak. De ironie hierbij is dat een soortgelijke dictator na de opstand opkomt, die de waarden van de revolutie direct weer vergooid. De vergeldingsacties tegen de inwoners van het Capitool zijn te vergelijken met La Terreur, waar revolutionaire Fransen leden van de adel in grote getale onder de guillotine legden.

Ook zijn er referenties naar de Romeinse tijd te vinden, zo wordt er veelal gebouwd in een Neoclassicistische stijl, zoals ook het Amerikaanse Congres en het Witte Huis gebouwd zijn. Het land Panem, word in het Latijn vertaald als brood. Hierin zit het Latijnse spreekwoord Panem et circenses, wat vrij vertaald Brood en spelen betekent. Hiermee wordt bedoeld dat een staat gratis goederen uitdeelt en evenementen organiseert om de bevolking tevreden en afgeleid te worden, zodat ze blind zijn voor corruptie en onrecht. Wat weer te herleiden is op het verhaal. Als laatste, de Avox. Met Avox wordt bedoeld iemand die anti-overheidspropaganda gebezigd heeft, en als straf diens tong afgesneden heeft gekregen. Vox is Latijn voor stem, en het voorzetsel a-, betekent niet of anti, denk maar aan theïst of atheïst. Avox betekent dus zonder stem, wat logisch is, aangezien zij zonder tong niet spreken kunnen. Interessant wat je tegen kan komen als je dieper graaft.

 

De Zoetermeerisering van Nederland

over Stroe City, en andere groeikernen

Wij Nederlanders hebben sinds jaar en dag te maken gehad met een immense bevolkingsgroei. Waar we in 1900 nog ongeveer 5 miljoen inwoners hadden, en in 1950 10 miljoen, hebben we in 2022 te maken met 17,5 miljoen inwoners. Dit aantal inwoners hebben we te verdelen over ongeveer 41.500 vierkante kilometer, wat ervoor zorgt dat we gemiddeld 424 Nederlanders per kilometer moeten verspreiden.

Vergelijk deze bevolkingsdichtheid maar eens met andere landen.

Frankrijk	114/km²
Duitsland	233/km²
België	380/km²
Verenigd Koninkrijk	271/km²
Verenigde Staten	34/km²

Nederland is, met uitzondering van de microstaten Vaticaanstad, San Marino en Monaco, verreweg het meest dichtbevolkte land van Europa.

Ruimte, zo weet iedereen, is een groot goed. En in ons prachtige land is dat maar al te waar. We moeten goed omgaan met elke vierkante meter, en nadenken bij elke straat en elk plein. Het is daarom ook zo dat urban planning big business is in ons vaderland. Nederlanders zijn heer en meester in het zorgvuldig uitplannen van de werkruimte. Steden zoals Almere, Lelystad maar ook Zoetermeer en Spijkenisse moesten volgens de Eerste Nota Ruimtelijke Ordening en Tweede Nota Ruimtelijke Ordening uitbreiden. In deze nota’s stond dat de bevolkingsgroei van de grootste steden gelijker over kernen moesten worden verdeeld, zodat deze steden niet te veel zouden uitpuilen. Reeds zouden er groeikernen worden aangewezen, die het centrum zouden worden van het stedelijke bevolkingsoverschot. Kleine dorpen, die voorheen uit misschien uit duizenden mensen bestonden, groeiden binnen tientallen jaren tot middelgrote steden met ziekenhuizen, treinstations en winkelcentra. Waar deze groeikernen snel voor capaciteit zorgden, groeide de stad niet organisch mee. In plaats van groei die geleidelijk gaat en tientallen jaren duurt, werden er Vinex-wijken uit de grond gestampt. Geplande wijken, met in de kern een gepland winkelcentrum, en allemaal dezelfde soort huizen met een zielloze architecturale stijl. In de seculiere Lage Landen was er geen ruimte meer voor de ziel, alles moest sober en praktisch. Niets werd aan het toeval overgelaten, planning speelde de eerste viool. De groeikernen kregen planwijken, met planstraten, waarin de brave planburgers in hun planauto’s vanaf hun planhuizen naar hun planwerk reden. Vaak kon er ook nog wel aan de rand van deze wijken een stukje groen vanaf, een plan-tsoen. Mits deze elke maand netjes gekortwiekt werd.

En zo geschiedde. De brave middenklasse, die hun dagen slijten op kantoor en daar modaal of net bovenmodaal verdienen, betrokken deze wijken. Ze namen er een kind, en als ze in een wilde bui waren, twee. Eventueel een huisdiertje, niet meer. Voor de lagere klasse gold een ander verhaal, voor hen herrezen er flatgebouwen, grijze muren van tientallen meters hoog en soms wel een halve kilometer lang. Ook de allochtonen betrokken zich en masse in dit soort gebouwen. Dit was onder andere te zien aan de antenneschotels, waarmee ze in hun appartementjes nog wel Turkije 1, 2 en 3 konden ontvangen. In deze wijken is de criminaliteit nooit ver te zoeken, en wonen veel bijstandsgezinnen. Duizenden mensen opgepropt in een enkel blok, het is duidelijk dat we een ruimtegebrek hebben.

Edoch heeft de Nederlandse regering er geen enkele moeite mee om de immigratiekraan open te blijven houden. In deze tijden waar iedereen en zijn moeder op zoek zijn naar een betaalbare starterswoning, lijkt het rationeel om terughoudend te zijn op immigratie, en eerst in te zetten op voldoende huizen bouwen voor de mensen die nu zoekende zijn. Het is dweilen met de kraan open, zoals een zekere heer Fortuyn 20 jaar geleden al zei. Dan ken je de Nederlandse regering nog niet. Onder het beleid van Mark Rutte is het netto migratiesaldo alleen maar gestegen over de jaren. In 2021 kwamen er 108.275 nieuwkomers in ons land wonen, vergelijkbaar met een stad als Alkmaar, die er elk jaar bijkomt. Concreet zou dit betekenen dat we elk jaar een nieuw Alkmaar uit de grond moeten slaan om ook maar bij te blijven bij de huidige migratiegetallen. En dat lukt ons steeds maar niet. De bevolking van Nederland is in groei. In 2021 hadden wij te maken met een totale bevolkingsgroei van 116.000 man. Migratie is voor 93,1% verantwoordelijk voor deze groei. Geen verrassing, aangezien het Nederlandse geboortegetal erg laag ligt, op gemiddeld 1,57 geboorten per vrouw. Dit is onder het aantal dat nodig is om een bevolking op peil te houden, exclusief immigratie.

Enfin, we hebben dus te maken met een grote bevolkingsgroei in een toch al krap land, en aangezien de politieke wil er niet is om de migratiestroom enigszins in te dammen, zoekt de politiek naar een andere oplossing. Ziehier de boerenstand in Nederland. De boeren zijn grootgrondbezitters, en op deze grond verbouwen zij hun gewassen. Een interessante actor voor de regering, ze zouden namelijk dolblij zijn met wat van hun grond. Op deze grond kunnen er weer lelijke plansteden gebouwd worden, om al die 116.000 mensen te huisvesten. Het doel, hoewel verbloemd met een stikstofprobleem dat buiten de bureaucratie geen hout snijdt, is het verkrijgen van meer groeiruimte, meer Lebensraum, if you will.

De provincie Gelderland dacht even het voortouw te nemen, ware het niet dat een document uitlekte. Een bestemmingsplan voor het Veluwegebied kwam onder ogen van het publiek, met bijvoorbeeld een toevoeging van 4000 woningen tussen Nijkerk en Amersfoort, en nog eens 4000 woningen bij Hoevelaken. Maar het opmerkelijkst is het plan voor het kleine dorp Stroe in de gemeente Barneveld, wat hedendaags bestaat uit slechts 1.670 inwoners. In het plan zou het dorp moeten uitbreiden met 25.000 woningen. Laten we even rekenen. Als er starters in deze huizen komen te wonen, die anderhalf kind krijgen, dan heb je dus te maken met 3,5 inwoners per huis. Concreet zou dat dan wijzen op een stad dat bestaat uit meer dan 89.000 inwoners. Te vergelijken met een stad als Hilversum. Stroe City, werd het plan ook wel genoemd. Ophef volgde, niet alleen onder sympathisanten van de boerenprotesten, maar ook door de gemeente Barneveld zelf, die laaiend op het nieuws reageerden, ze waren hierover immers niet ingelicht. Hierdoor liet de provincie weten dat he allemaal een fout was, en dat het bestemmingsplan eigenlijk helemaal niet bestond. Yeah right.

Kleine en lokaal gerichte dorpen moeten plaatsmaken voor groeikernsteden zonder enige ziel of karakter, met straten die evenveel vormen hebben als een ruitjesblouse, waaraan duizenden precies dezelfde huizen worden gebouwd. Alles gestandaardiseerd, alles gefabriceerd. Alles om maar aan de destructieve migratiestromen te kunnen blijven voorzien. De gewone Nederlander blijft over, ontheemd in zijn eigen land, omringd met modernistische gebouwen die slechts functie kennen, en op geen enkele manier te onderscheiden zijn met de modernistische gebouwen die overal op de wereld in opbouw zijn. De cultuur en identiteit, verdund en verdwenen, plaatsgemaakt voor een kosmopolitische eenheidsworst. Alles in de naam van de eeuwige eenwording, gesterkt door economische belangen.

De ontheemde mens is de beste werkmier.